Burn-out: een individueel of een maatschappelijk probleem?
12 augustus 2016 

Burn-out: een individueel of een maatschappelijk probleem?

Ik ben al een tijdje aan het dobberen. Soms vind ik het zo onrechtvaardig als ik om me heen kijk en vaststel dat de ene na de andere uitvalt omdat “het op is”. Tijd voor een opiniestuk, want het hele burn-out vraagstuk heeft duidelijk nood aan nieuwe invalshoeken.

De burn-outepidemie

Ik hoor van kennissen en van familie dat ze allemaal verschillende mensen kennen met burn-out. Mijn verhaal is dus niet meer zo shockerend. Het is eerder iets in de zin van “jij ook al?”. Mijn Facebookgroep Burn-Out Vlaanderen ontvangt dagelijks nieuwe leden en de gesprekken die daar gevoerd worden zijn een verrijking voor ieder van ons. Want tussen de 4 digitale muren van deze groep moet je je even toch niet zo generen voor uw toestand. Ik besef maar al te goed dat er daar buiten nog zoveel mensen zijn die een burn-out hebben maar er omwille van het taboe niet willen aan toegeven, hetzij aan zichzelf, hetzij aan hun omgeving. Die vaak onder het mom van een andere ziekte thuisblijven zelfs. Want voor “zwakkelingen” is er geen plaats in onze maatschappij. Dus toegeven dat je “zogezegd” zwak bent, dat is niet voor iedereen weggelegd. Met alle begrip! Dat ik mijn verhaal van bij de start zo open op mijn blog gooi is gegroeid uit een verlangen naar een ideale wereld (een utopie, but still…) waarin ik vecht voor een stem die moet aangehoord worden. Dat er dagelijks nieuwe mensen mijn blog beginnen volgen, getuigt dat mijn verhaal een herkenbaar pijnlijke wonde blootlegt.

De oorzaken van burn-out

Voor mezelf begin ik er langzamerhand achter te komen welke oorzaken er aan de basis liggen van deze burn-out (in de vorige blogs meer daarover). Het is een zoektocht en het vergt op zijn minst een holistische benadering. Ik ben er al lang achter dat ik niet de vinger in 1 richting kan wijzen. Zoals het spreekwoord het zegt zorgen vele druppeltjes voor de overvolle emmer. Zo ben ik er voor mezelf van overtuigd dat zowel interne als externe oorzaken voor deze burn-out zorgen. Tegelijk begin ik me af te vragen of we in deze wereld niet gewoon verkeerd bezig zijn.

Een doorn in het oog van een drukke en succesvolle samenleving

Dat zoveel mensen een leven ervaren waar de druk te groot is, mag toch niet louter een individueel probleem genoemd worden? Ja, ik ben misschien wel overdreven gevoelig (omdat ik hoogsensitief ben). En ja, ik durf daarom misschien niet vaak genoeg “nee” zeggen waardoor ik over mijn grenzen ga. Inderdaad, ik hoef me niet altijd over alles zo schuldig te voelen en ook niet alles in mijn leven moet perfect of onder controle zijn. Maar is het wél OK dat het woordje “stress” op de werkvloer bijna een positieve conotatie krijgt? Want oh wee, als je niet stressbestendig bent dan deug je niet en kom je er niet in. Zij die de dag zonder klagen doorspartelen en er schijnbaar geen probleem mee hebben om alle ballen in de lucht te houden denken wellicht dat die burn-outers gewoon geen zin hebben om te werken. Dat het een excuus is geworden om niet te moeten toegeven aan ons falen. Maar is het niet de maatschappij die faalt? Eerlijk: ik heb er genoeg van. En ik zeg openlijk: ik stap er uit. Niet uit de maatschappij, maar wel uit het ritme en de ratrace die me al jarenlang wordt opgedrongen. Ik heb het allemaal gehad: bijvoorbeeld die bedrijfswagen onder mijn kont bij mijn eerste job, waarvan ik verwachtte dat het mijn ultieme geluk zou zijn. Dat ik intussen werd uitgeperst als een citroen en onbetaald overuren moest draaien moest ik er maar zwijgend en knikkend bijnemen. Ik heb altijd gevoeld dat er vele dingen in het leven onrechtvaardig zijn maar durfde het nooit eerder aan om op te komen voor mezelf. “Het zal wel aan mij liggen zeker?”. Ogenschijnlijk vindt iedereen het dik OK om zijn kinderen in de vroege uurtjes in een opvang te droppen om vervolgens mee rijtje te schuiven in de file en te beginnen aan een werkdag op kantoor waar alleen verwacht wordt dat er mooi binnen de voorgetekende lijntjes wordt gekleurd. Meedenken? Vragen stellen? Ongenoegen uiten? Wat een lastpak ben je dan. Een doorn in het oog van de samenleving zelfs.

De maat is vol

Ja, het is een individueel probleem die burn-out. Maar misschien net omdat er zoveel van de hedendaagse mens verwacht wordt. En wat is dan de maatstaf? Al diegene die succesvol meestappen op het voorgekauwde ritme van de maatschappij? Of zij die zeggen: GAME OVER, het is OP?! Ik vind het niet langer OK om bekeken te worden als diegene die deel uitmaakt van een steeds groter wordende groep “probleemgevallen”. Want als je het lef hebt om het vraagstuk eventjes om te draaien dan is dat individuele probleem plots veel minder individueel dan het lijkt. Het is een signaal. En laat me hopen een alarmsignaal.

Positief blijven

Dit gezegd zijnde sta ik vandaag positiever dan ooit in het leven. Omdat ik voor het eerst voel dat ik mezelf terugvind. Omdat ik het heb aangedurfd een stap terug te zetten en aan mezelf toe te geven dat het voor mij niet OK is om een leven te leiden dat niet bij mij past. Deze blog is mijn belangrijkste creatieve kleurboek om openlijk buiten de lijntjes te kleuren. En om een boodschap de wereld in te sturen die voor de ene een bedreiging is en voor de andere een verdacht herkenbaar verhaal. Laat het dus niet te veel aan je hart komen. Omarm je burn-out alsof het een geschenk is om alles wat niet bij jou past letterlijk op te branden en plaats te maken voor de échte JIJ.

Vond jij dit artikel een positieve doorn in het oog en heel herkenbaar? Sharing is caring dus deel gerust op Facebook/LinkedIn/Twitter/… Meer van deze Burn-out blog? Volg me dan op Facebook en Instagram!

vind mamaladylicious leuk-3

Over de schrijver
Elke Vermeire is een orthomoleculaire natuurvoedingsdeskundige die zich gespecialiseerd heeft in eigentijdse gezondheidsklachten zoals vermoeidheid, darmproblematiek, suikerverslaving, overgewicht en lifestyleziektes als diabetes. Ze is auteur van het boek "Geluk in je Buik", richtte haar eigen glutenvrije bakkerij Bite and Boost op (waar ze spirulina granola en - crackers produceert) en ontwikkelt online voedingsprogramma's om mensen op een laagdrempelige manier te begeleiden naar een betere gezondheid.
annaberg
Door

annaberg

op 12 August 2016

Ik denk dat heel wat mensen zich in deze oorzaken kunnen vinden. Bij mij lag het anders. Ik had het niet te druk, maar had al jaren stress omdat ik altijd rekening moest houden met collega's die niet mee waren met de vernieuwingen en zelf de autonomie niet meer kreeg om wel volop mee te gaan in de onderwijsvernieuwing. Ik werd afhankelijk van hun keuzes omdat ik alleen kwam te zijn. En hun keuzes waren gemakkelijkheidsoplossingen voor zichzelf, niet de beste keuze voor de leerlingen of voor de school.

Elke Vermeire
Door

Elke Vermeire

op 12 August 2016

Heel begrijpelijk. Idealisten zijn vaak zodanig bekommerd om het algemeen belang dat ze zich onbegrepen en eenzaam voelen. Goeie levensles alleszins!

annaberg
Door

annaberg

op 12 August 2016

Zo is dat. En ook al heb ik bijna 32 jaar dienst, ik wil er nooit meer terug.

Lieve d
Door

Lieve d

op 13 August 2016

Plaats maken voor je echte zelf, dat is het succes! Althans de weg naar succes. En altijd groeien, maakt je lichter en sneller, je kan meer aan. Wat je roeping of passie betreft, wel te verstaan, niet wat je wordt opgelegd voor de afgod van bijv geld of materie. Onze westerse maatschappij is hoogontwikkeld, dan bedoelen we een hoog niveau van kennis, technologie. De volgende stap is spirituele groei, dat is het stadium voorbij de mind. De technologie in dienst van Bronwezen is de snelste weg omdat ze meest effectief is. En dat is zooooo leuk, want het wordt altijd meer fun en interessant. Zwaarte is traag...zoals in minder ontwikkelde beschavingen. Dus twee dingen: eerst jezelf ontwikkelen naar steeds meer, hoger, ruimer, meer dienst aan de mensheid. Dit is uiteraard zonder stress doordat je vanuit je quasie oneindigheid leeft. Stress ontstaat meestal doordat je moet doen wat niet uit je diepste komt. Als je het er niet mee eens bent, ja dan moet je het zelf beter doen! Als je teveel tegenkanting, meer dan goed voor je, dien je meer verantwoordelijkheid te nemen, op te klimmen naar een hoger niveau, zegt Harry Palmer. Niet de wereld beschuldigen, wel je eigen roeping volgen en verbeteren. Jij bent verantwoordelijk voor de wereld die jij creëert. HOE je die creëert leert Avatar je. Spiritualiteit in een high tech tijdperk. Dat er in deze tijd zoveel burn-out optreedt, paar tiental jaar geleden was het vooral chronisch vermoeidheidssyndroom, is inderdaad een teken: westerse maatschappij wordt geduwd naar binnen. burn out is de laatste fase van een leven naar de buitenkant. JE lichaam is de bode van een nieuw tijdperk: een leven van binnen naar buiten. En dat kan heel veel aan en leven in een westerse wereld en tempo. Deze mensen maken de toekomst.

Lieve De Backer
Door

Lieve De Backer

op 13 August 2016

De weg naar je ware zelf leidt uiteindelijk naar succes. Het is waar dat burn out veel voorkomt en een ziekte is die een nieuwe tijd inluidt. Het is het eindstadium van een eerder materieel en oppervlakkig leven, ik bedoel zonder ziel, bezieling. Het nieuwe leven zal eruit geboren worden. Het oude leven wordt geleid naar de normen van de buitenwereld. Maar je moet vinden waar je passie ligt en dit werk kunnen creeren. Een burn-out geeft je een duw in deze weg: je kan niet anders meer. Mensen groeien in persoonlijke verantwoordelijkheid en worden van langsom meer ondernemer, in loondienst of zelfstandig. Het snelle rime is eigen aan een hoogontwikkelde maatschappij. Hoe meer intellect, fijnere energie dan groffe materie (landbouw bijv) hoe sneller. We leren in een high tech tijdperk, het toppunt van ons verstand, mind, om te evolueren eraan voorbij: het spirituele domein. Alleen vanuit voorbij de mind kan je de mind uit vrije wil besturen. En dat is belangrijk. Wat willen we met al ons verstand: aarde verheffen of vernietigen. Allebij zijn mogelijk vandaag. Kiezen voor het goede resoluut is hoogtijd. Wees daarom dankbaar voor je burn-out: het leven zal pas beginnen! In een hoogtechnologische beschaving past een spiritualiteit daaraan voorbij, dit is waarin high tech is geïntegreerd en ten dienste komt van spirit. Zo is de technologie van de mind dat Bronwezen gebruikt om het leven te creeren van je droom. Je eigen droom is altijd verbonden met de hele wereld, een betere wereld met minder onwetendheid en angst en oorlog en meer weten en bewustzijn. Hoe meer je groeit, hoe n hogere frequentie, hoe lichter en hoe sneller je leeft. Natuurlijk niet de opgejaagdheid vanuit de mind. Neen, helemaal geen stress meer, want je leeft vanuit je oneindige bron vol passie. De wereld dient niet trager te gaan, neen, juist niet. Anders komen mensen nooit tot verlichting! Het oude ritme hadden we in de oudheid en middeleeuwen: landbouw en handenarbeid, vastheid en materie, vastgoed als waarde. In de moderne tijd viert de mind hoogtij om vervolgens in de huidige postmoderne tijd over te gaan naar verlichting en spiritualiteit als waarde. Een vloeibare en flexibele maatschappij, snel en uiterst wendbaar... Aan jou de keuze: je kijkt uit naar de toekomst. Als je futurist bent, kan je niet anders dan avatar doen. Anders kan je de snelheid niet aan... Mensen worden gedwongen te kiezen:vooruit of achteruit. Groeien of contraheren. Op naar de vierde dimensie (inkeer) en daarna de 5 de (terug naar buiten gericht om verlichting uit te dragen) of terugvallen in de 3 de dimensie van vaste materie.... Aan jou de keuze! Wil zeggen dat ikzelf meer dan 10 jaar in bed heb gelegen met een uiterst erge buren-out. 6 weken niet meer kunnen lopen, jaren slechts 100 m kunnen stappen, 15 jaar niet kunnen fietsen..... Nu ben ik springlevend en heb ik 6 u slaap nodig! Als meer info: mijn skype adres: ikbenik13 Het alles, allerbeste aan wie lijdt aan burn-out!!! Dank voor de mooie visie, elke, van het opbranden van alles wat niet jezelf is! Dank voor het forum!

Ingrid De Cooman
Door

Ingrid De Cooman

op 13 August 2016

Inderdaad, Annaberg, ook in het onderwijs zijn we dringend toe aan een grondige vernieuwing. Waarom dringend? Omdat onze kinderen veel beter aanvoelen wat ze nodig hebben, en dat is in de eerste plaats (zelf)liefde en (zelf)ontplooiing. Zij trillen op een hogere frequentie, en de oude (helaas in de meeste scholen nog de huidige) aanpak past helemaal niet meer bij hen. Ze geven ons genoeg signalen, maar mogen ze (h)erkend worden? Het liefst worden hun signalen in een sticker omgezet, en dan heeft je kind adhd, add, ... Daar krijgen velen helaas pilletjes voor om hun diep verlangen naar èchte vernieuwing en authenticiteit te onderdrukken. Weg met die rommel, geef de kinderen een stem! Wie naar hen luistert om hen te begrijpen, weet dat niet zomaar een kleine opsmuk voldoende is. Nee, een fundamentele verandering: back to basics, luisteren naar de intuïtie. We zitten op veel vlakken in een crisis, en eigenlijk is dit goed want hier zitten veel opportuniteiten in. Volgens Wikipedia is het 'een moment van de waarheid waarop een beslissing moet worden genomen die van grote invloed is voor de toekomst'. Laat ons dat moment dan ook grijpen en er de kansen in zien. Hoe meer mensen dit doen, hoe groter de kritische massa wordt waardoor het kantelt in de nieuwe richting die we met zo velen uit willen. Op naar een betere wereld, en die creëren we met z'n allen zelf. Samen, in verbinding met elkaar. Deze crisis geldt niet alleen voor het onderwijs maar voor alle vormen van ondernemingen en organisaties. Geef ook medewerkers diè stem die ze nu onderdrukken, en iedereen wordt er rijker van! En daarmee bedoel ik niet in de eerste plaats financieel rijk zijn (alhoewel dit dan ook wel automatisch volgt). Neen, de rijkdom zit in de eerste plaats in de levensvreugde, de verbinding, de zingeving, de liefde voor elkaar, het WerkPlezier, ... Geef mensen de ruimte, en ze kunnen in flow gaan. Ze weten best wel hoe, vanuit vertrouwen...

Elke Vermeire
Door

Elke Vermeire

op 13 August 2016

Was iedereen maar zo meevoelend en begrijpend Ingrid. Ik heb zo lang gedacht dat het gewoon aan mij lag. Nu ontmoet ik zoveel mensen die zijn zoals ik en mijn gevoel dat ik jarenlang onderdrukte bevestigen ❤️

Ingrid De Cooman
Door

Ingrid De Cooman

op 13 August 2016

Nooit twijfelen aan je eigen gevoelens, Elke. Wat niet wil zeggen dat je overal moet tegenin gaan en vanuit weerstand reageren. Want dan verlies je ontzettend veel energie die je beter kan omzetten in constructieve acties. Door heel dicht bij je eigen waarden te blijven, straal je een bepaalde energie uit en dan trek je gelijkgestemden aan. Vergelijk het met een radio: als je afstemt op de juiste frequentie hoor je de muziek die het best bij jou past. En geniet je, kan je meezingen met de nummers die je blij maken. Andere zenders die jou niet liggen, ga je niet opzoeken maar die blijven er wel voor anderen. Niets mis mee, maar jij hebt ze niet nodig. We kunnen anderen en de wereld niet veranderen, alleen onszelf. Als elkeen daar werk van maakt, verandert er al heel veel. 💜

fitfabulous40
Door

fitfabulous40

op 15 August 2016

Perfectionisten die van alles moeten en ook nog eens perfect zijn burnout- gevoelig. Is de werking van het lichaam eigenlijk niet het bewijs dat er iets groters is dan waarin we vaak willen geloven? Het beschermt je in feite door te zeggen tot hier en niet verder. En alles wat daarna volgt zou je aan het denken moeten zetten? Hoe is het zover gekomen? Wil ik nog wel meedoen aan.....in dat tempo....etc. Ik sluit me helemaal aan bij de reactie van Lieve. Vind je passie en ontdek waar je blij van word. Bid, mediteer en sport. En denk geregeld aan hoe je na je dood herinnerd zou willen worden.

Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down
Phoenix WebsitePhoenix Website