Burn-out verhalen: PEPtalk met HSP Laura
21 augustus 2016 

Burn-out verhalen: PEPtalk met HSP Laura

In deze rubriek laat ik andere Mamaladies aan het woord die net als ik een woelig parcours afleggen of hebben afgelegd in de zoektocht naar het leven dat bij hen past. Ik interview hen om meer te weten te komen over het kantelpunt naar hun ware ik. Laura vertelt openhartig over hoe verblind en leeggezogen ze werd door haar narcistische vriend, hoe ze zichzelf jarenlang wegcijferde maar hoe ze vervolgens toch koos voor haar hart.

Please to meet Laura

Als Laura mijn oproep voor deze PEPtalks ziet verschijnen is ze razendenthousiast om haar verhaal te delen. Ze heeft als alleenstaande mama met twee kindjes al woelige watertjes doorzwommen en besefte dat de weg naar haar hart de enige juiste was. Als hoogsensitieve vrouw heeft ze zich jarenlang heel onzeker gevoeld. Tot ze besloot om er haar sterkte van te maken en haar spiritualiteit verder te ontplooien. Om me te overtuigen deed ze een zielsafstemming. Hiermee kan ze op basis van een foto vertellen wat er speelt op zielsniveau. Heel waardevol was dit voor mij, net omdat ik heel hard worstelde tussen wat mijn hoofd zei en wat mijn hart verlangde. Ik moet nu nog vaak terugdenken aan deze zielsafstemming omdat het akelig juist was en me helpt te kiezen voor mijn hart als ik twijfels heb. Benieuwd hoe Laura van een doordeweekse callagent een gepassioneerde onderneemster werd? Ik had een heel inspirerend interview met haar waar ze haar hart helemaal blootlegde voor mijn blog!

 

Enkel weetjes over Laura

LEEFTIJD: 34

GELUKKIGE SINGLE MAMA

Kinderen: Romero (drie jaar) en Solange (1 jaar)

JOB: voor het kantelpunt : Callagent (Franstalig), na het kantelpunt : bezielingscoach met een eigen praktijk voor sensitieve talentvolle vrouwen.

VRIJE TIJD: ballet, schrijven, creëren, uit eten, zingen, muziek maken.

3 WEETJES: ze heeft jaren in Parijs gewoond, als haar huis in brand zou staan zou ze na haar kinderen haar overvolle boekenkast redden, ze houdt van ijs en dessert.

LEVENSMOTTO: Volg je hart maar niet ten koste van jezelf. Vertrouw op je eigen wijsheid. “If you can dream it, you can do it.”

Hoe zag je leven er uit voor je kantelpunt?

Laura: Ik werkte als callagent en orderprocessor en studeerde tegelijkertijd fulltime psychologie. Binnen mijn functie nam ik non-stop telefoontjes aan in het Frans en plaatste ik tussendoor bestellingen. Ik beantwoordde technische en minder technische vragen over over machines, gereedschappen, eigenlijk alles wat met klussen te maken heeft. Mijn werk vond ik stiekem bedroevend al liet ik dit niet merken. Ik werd er heel weinig in uitgedaagd en ik had voor mijn gevoel al te lang in callcenters gewerkt. Ik was in deze functie beland omdat ik een baan zocht die ik beter kon combineren met het afronden van mijn studie, daarvoor werkte ik namelijk in de horeca. Mijn liefde voor de Franse taal en het contact met de gezellige collega’s hield me draaiende. Ook is techniek niet mijn passie, ik leer alleen wel gemakkelijk en ik ben perfectionistisch dus het werk ging me goed af. Naast het werken was ik druk met het schrijven van mijn scriptie en nog een aantal vakken die ik moest afronden.

In 2011 werd mijn moeder ernstig ziek en ook mijn zus kreeg met ziekte te maken. Volgens mijn moeder heb ik haar door de kanker heen gesleept en ook voor mijn zus stond ik klaar.

Op het gebied van de liefde had ik sinds 2009 een ingewikkelde (halve?) relatie met de vader van mijn twee kinderen. Een charismatische energieke intrigerende man die ik eerst een jaar lang totaal niet zag zitten maar voor wie ik toch zwichtte toen hij aanhield en mij voor zich wilde winnen. Ik was al snel heel veel met hem bezig omdat hij me een goed gevoel gaf en er een bepaalde chemie was. In zijn ogen hadden we natuurlijk geen relatie. We zagen elkaar wel vaak en we hadden veel contact. Hij liet vanaf het begin weten dat hij niet het type is om een monogame relatie te kunnen hebben maar hij had wel hoge verwachtingen van mij. Vanuit de intense liefde voor hem, die me had overvallen, hoopte ik stiekem dat ik die ene vrouw zou kunnen worden voor wie hij wel volledig zou gaan, omdat ik merkte dat hij wel liefde zocht en veel had meegemaakt en weinig vertrouwen in de liefde en in mensen en vrouwen in het algemeen had. Ik deed dan ook al het mogelijke om zijn hart te winnen en de door hem opgetrokken muren door de jaren heen af te doen brokkelen. Ik bood zelfs geregeld heel koeltjes, stoer en medelevend mijn luisterend oor aan als het contacten met andere vrouwen betrof en ik deed dan alsof het me allemaal niets deed. Achter de door hem opgetrokken muren zag ik namelijk een mooi mens met wie ik zo graag altijd wilde zijn en ik keek altijd door die muren heen. Dat ik al het mogelijke deed hield bijvoorbeeld in dat ik mij telkens liet wegsturen omdat hij het zogenaamd uit wilde maken en ik kwam elke keer op zijn commando weer terug. Ik was de hele dag erg met hem bezig, ik ondersteunde hem ook financieel, ik deed zijn was en andere dingen die hij vroeg. Ik liet me eigenlijk volledig leven door mijn liefde voor hem en mijn wenste hem voor mij te winnen. Als hij me even negeerde (wat vaak voorkwam) dan had ik een slechte dag. Ik was stiekem emotioneel afhankelijk van hem geworden, daar was ik me wel bewust van, maar het lukte me maar niet weer mijn eigen onafhankelijke ik te voelen en zaken te keren. Mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering zakten steeds dieper weg o.a. omdat hij afwisselend zeer kwetsend en dan weer lief voor me was, of me ineens zonder reden kon negeren.

“Ik was stiekem emotioneel afhankelijk geworden van mijn geliefde. Mijn zelfvertrouwen en zelfwaardering zakten steeds dieper weg.”

“Ik was erg gestresseerd doordat ik continue bezig was proberen te voldoen aan de verwachtingen van anderen.”

Aan mijn hobbies besteedde ik geen tijd. Wel sprak ik af en toe af met vriendinnen maar ik vertelde lang niks over hoe het echt met me ging. Persoonlijk ging het niet goed met mij, alleen ik negeerde dit volledig. Al mijn aandacht was op de dingen gericht die ik moest doen in mijn ogen en ik was ook erg met de man bezig die de vader van mijn kinderen zou worden. Ook hadden we in het gezin veel te verduren door de ziekte van moeder en zus en daar was ik letterlijk en figuurlijk ook veel mee bezig. Ik cijferde mezelf eigenlijk al hele lange tijd compleet weg en had dit totaal niet meer door. Ik was erg gestressed doordat ik continue bezig was proberen te voldoen aan de verwachtingen van die liefde en mijn omgeving en ik deed alles om hem maar niet kwijt te raken en er te zijn voor mijn familie.

Wanneer was het voor jou duidelijk dat het niet goed met je ging?

Laura: Pas veel later. Ik werd in 2012 ongepland zwanger en ik beleefde een hele mooie zwangerschap. Ik voelde meteen een hele sterke liefde voor en band met mijn kindje en ik wist ook meteen dat ik het (mijn kind opvoeden) alleen zou gaan doen. Mijn ex was helemaal niet blij met de zwangerschap en hij heeft ook lang genegeerd dat ik zwanger was. Bij de bevalling is hij niet geweest en hij kon er niet mee omgaan dat ik een baby had. Hij leek eerst jaloers en zei dat hij er moeite mee had dat mijn zoon me zo nodig heeft en hij liet zich heel weinig tot niet zien. Pas veel later begon me te dagen dat ik eigenlijk heel veel had meegemaakt in enkele jaren tijd. Mijn lichaamsbeleving was doordat ik mezelf al zolang wegcijferde en mijn gevoel standaard negeerde sterk verminderd en ik buffelde al jaren door op adrenaline, overlevingsdrang, liefde voor mijn familie/mijn liefde en pure wilskracht.

“Ik buffelde al jaren door op adrenaline, overlevingsdrang, liefde voor mijn naasten en pure wilskracht.”

Na een thuisbevalling (die niet bepaald van een leien dakje liep) voelde ik me wekenlang euforisch blij. Mijn zoon is alles waar ik van gedroomd had. Ik voelde me oersterk en ik genoot zo van hem. Ik was high van de gelukshormonen. Het ging me daardoor makkelijk af maar ik zorgde niet goed voor mezelf, ik voelde me immers fantastisch en al mijn aandacht ging naar mijn zoon. Er kwam heel vaak visite en ik leefde echt in een zevende hemel. Ik begon me alleen na een week of zes hyper en onrustig van binnen te voelen en mijn denken ging wat moeizamer, iets wat ik nooit had gehad. Ik bedacht me toen ineens dat ik misschien al weken nauwelijks of niet had geslapen doordat ik borstvoeding gaf en mijn zoon heel slecht sliep. Ook bedacht ik me ineens dat ik al enkele weken erg weinig at. Ik had namelijk geen trek en als ik trek had nam ik er de tijd niet voor omdat mijn zoon me nodig had. Toen een vriendin op bezoek kwam en de vader van mijn zoon er bij wijze van uitzondering ook was, zei zij ineens heel direct tegen mij dat ik een schim van mezelf leek te zijn. Ik schrok ervan maar ik realiseerde me wel meteen dat ze gelijk had. Ik was totaal mezelf niet met hem in de buurt. Ik herinner me nog heel goed het gesprek met hem en haar en langzaam aan begonnen er kwartjes te vallen.

“Toen een vriendin me zei dat ik nog een schim van mezelf leek te zijn, begonnen de kwartjes te vallen.”

Hoe ging je om met dit besef?

Laura: Mijn diagnose was een ernstig slaapgebrek. Ik bleef nog enkele dagen hyper totdat ik eindelijk weer de slaap kon vatten. Mijn denken werd weer normaal maar ik kreeg er fysiek een heel vervelend gevoel voor terug. Er is toen gezegd dat dat burnout -achtige symptomen waren. Het voelde als overspannenheid. Ik was absoluut niet somber maar ik voelde me wel heel erg gestresseerd en ik had ook stressaanvallen waarin ik mezelf niet meer rustig kon krijgen en zenuwachtig heen en weer bleef lopen. Ook s’nachts kon ik niet meer ontspannen. Ik vond het eigenlijk wel fijn dat iemand mijn overgeagiteerde staat van zijn een naam gaf (burn-out) want het beangstigde me. Ik sta namelijk bekend als de rust zelve.

“Ik vond het fijn dat de naam burn-out kon geplakt worden op mijn ongewone staat van zijn. Anders ben ik de rust zelve.”

Hoe ging je omgeving er mee om?

Laura: Wisselend. Ik had vooral heel veel rust nodig maar dit vond ik moeilijk om over te brengen. Mijn familie maakte zich zorgen en ze wilden me heel graag helpen maar contact met hun en hun aanwezigheid gaf me eigenlijk alleen nog meer stress. Ik vond het heel moeilijk om toch aan te geven als iets teveel was en hieraan vast te houden door het contact dan te minderen. Ik bleef pleasend gedrag vertonen.

Heb je professionele hulp ingeschakeld?

Laura: Alleen van de huisarts.

Wat zijn voor jou persoonlijk de drie grootste levenslessenvan van deze ervaring?

1. Ik mag en moet mezelf op de eerste plek zetten. Dit is niet egoïstisch.

2. Ik ben alleen verantwoordelijk voor mijn eigen geluk (en dat van mijn kinderen). Ik ben mijn hele leven vooral bezig geweest om anderen gelukkig te maken (partners, familie, vrienden) en ervoor te zorgen dat ze alles uit zichzelf en het leven zouden halen. Alleen deed ik dit niet in mijn eigen leven! Ik nam met veel te weinig genoegen op alle vlakken, ik liet mijn talenten aan hun lot over en ik bleef hangen in banen en relaties die me diep ongelukkig maakten.

3. Ik ben het aan mezelf verplicht om mijn droomdoelen te bereiken en mijn talenten volledig in te zetten en verder te ontplooien. Ik word namelijk doodongelukkig als ik mijn talenten niet volledig inzet.

Hoe heb je jouw leven hieraan aangepast?

Laura: Volledig. Ik besloot mezelf op de eerste plek te zetten, de regie over mijn leven terug te pakken en nooit meer iemand anders iets te laten bepalen in mijn leven. Dit was een heel krachtig besluit en dit was voor mij ook mogelijk doordat ik een dieptepunt bereikt had waarin ik alle regie over mijn leven en mijn emoties kwijt leek te zijn en ik die onmacht en dat gebrek aan controle niet meer wilde voelen of ervaren.

“Ik heb mijn leven volledig aangepast door het krachtigste besluit ooit te nemen: de regie over mijn leven terugpakken en mezelf op de eerste plaats zetten.”

Ik besloot niet meer bezig te zijn met eventuele verwachtingen van anderen en gewoon geheel mijn eigen leven te leven samen met mijn kinderen. Ik besloot geen dingen meer te doen die ik eigenlijk niet wil doen en afstand te nemen van of het contact te verbreken met mensen die me ongelukkig maken. Ik besloot voor mijn waarde te gaan staan. De zeer krachtige energie van alle boosheid, het verdriet en de frustraties die diep verstopt zaten in mij kon ik nu ten volle gebruiken om allerlei concrete en doelgerichte veranderingen door te voeren in mijn leven. Ik besloot ongegeneerd mezelf te zijn, mijn hart, mijn passies, mijn unieke talenten en mijn intuïtie te volgen met allemaal als doel dat ik mijn droomleven eindelijk kon creëren. En dit lukt!

Ik heb nu al 2 van de vier geweldige kinderen waarvan ik droomde. Ik heb mijn eigen droombaan gecreërd met fijne klanten met wie ik samen veel bereik. En ik onderneem met gelijkgestemden. Ik ben letterlijk mezelf geworden voor mijn gevoel. Die kanten waar bepaalde mensen iets over te zeggen hadden, die verstop ik juist niet meer. Ik omarm al mijn sterke en minder sterke kanten en gebruik mijn talenten eindelijk. En doordat ik dit doe krijgen de sterke kanten juist de ruimte om zich nog meer te ontwikkelen. Die gevoelige kant bijvoorbeeld. Dat ik zo kan gaan huilen om een woord, een zin, een blik, een beeld. Mijn soms te gedetailleerde waarneming van alles en iedereen. Mijn hoogsensitiviteit. Mijn overdreven perfectionisme. Mijn onrustige overvloed aan ideeën. Mijn irritante koppigheid. Mijn “oeps kan ze dit wel hebben”- directheid. Mijn “veel te openheid”. Mijn overload aan energie. Mijn te sterke wilskracht waardoor ik nooit opgeef. Mijn “iets te zelfstandig”-heid (dan maar minder vrienden). Mijn zeer kritische kwaliteitsgerichte blik en heldere feedback (daar doen andere ondernemers nu een beroep op i.v.m. hun ideale pitch). Maar bovenal mijn sterke intuitie. Mijn eigen wijsheid. Mijn intuïtie en mijn eigen wijsheid weten wat goed voor mij is. Ik zet de kanten die typerend voor mij zijn nu als kracht in en ik durf erop te vertrouwen. Ik heb zelfs mijn paranormale gaven ontdekt (die iedereen volgens mij heeft) en deze ontwikkelen zich nu ook veel sneller.

“Door mijn gevoel centraal te zetten, heb ik mijn paranormale gaven ontdekt.”

In welk opzicht vind je dat je als persoon veranderd bent?

Laura: Ik ben als persoon niet veranderd, ik ben vooral mezelf geworden. Anderen zien dit natuurlijk anders omdat zij al twintig of dertig jaar een andere Laura kennen. Volgens mijn moeder ben ik veranderd. Ik zou wat harder geworden zijn en ik zou minder aandacht aan anderen besteden dan voorheen. Ik ben alleen niet harder geworden. Ik ben wel zachter voor mezelf geworden en ik kom beter voor mezelf op en uit me op een assertieve manier.

“Ik ben niet veranderd maar mezelf geworden. Ik ben ook niet hard geworden zoals mijn moeder zegt. Ik ben gewoon zachter geworden voor mezelf.”

Ik besteed wel inderdaad minder tijd dan voorheen aan mijn familie maar ik heb nu ook twee hele jonge kinderen onder mijn hoede en een eigen bedrijf. We hebben echter nog steeds veel contact. Veel vrienden lieten zelf niks meer van zich horen nadat we een paar keer met mijn zoon erbij hadden afgesproken. Misschien waren zij ook die 200% aandacht gewend of ervaarden ze een kloof nu ik kinderen heb en zij nog niet. Hoe dit laatste zit is me nog steeds een raadsel.

Ik heb tegelijkertijd besloten om me niet meer de hele dag te richten op het geluk van anderen en des te meer op mijn eigen geluk en dat van mijn kinderen. Ik pas me ook niet meer continue aan om waar dan ook aan te voldoen en ik vind het nu essentieel dat ik mezelf en wat ik doe waardeer, respecteer en van mezelf houd. En als dit even niet zo voelt dan ga ik na waar dit aan ligt en doe ik hetgene dat nodig is om me wel weer goed over mezelf te kunnen voelen.

Welke 3 tips heb je voor anderen?

1. Realiseer je dat je ten alle tijden de regie over je leven terug kunt pakken en je mindset bepalend is voor hoe jij de werkelijkheid ziet. Door je mindset te veranderen kan je ten alle tijden je leven veranderen.

2. Surround yourself with people that lift you higher. Soms voel je je bijvoorbeeld depressief maar ben jij feitelijk niet depressief maar ga je slechts om met depressieve mensen of mensen met een negatieve mindset.

3. Je bent niet hier om ongelukkig te zijn. Je verdient het om gelukkig te zijn. De heelheid en de liefde zitten nog altijd bij jou van binnen, hoe je uiterlijke leven er ook uitziet. Jij bent precies goed zoals je bent. Als je al lang last hebt van onvervulde gevoelens of somberheid kan het ook dat je simpelweg je dromen hebt opgegeven. If you can dream it you can do it. Onderschat niet de waarde en de betekenis van jouw talenten. Jouw unieke talenten heb je gekregen om ze ten volle in te zetten en te ontplooien. Daarin schuilt voldoening en geluk.

Ik geef terug het woord aan mezelf. Wat heb ik veel herkend in het verhaal van Laura! Is dit voor jullie ook zo? Je kan Laura volgen op haar Facebookpagina Stap in je droomleven.

Als jullie deze PEPtalk net zoals ik inspirerend vonden, geef me dan een like op Facebook. Zo weet ik of ik nog op zoek moet gaan naar andere Mamaladies die hun eigen verhaal op mijn blog willen delen. Er staat sowieso nog eentje klaar.

vind mamaladylicious leuk-3

Over de schrijver
Elke Vermeire is een orthomoleculaire natuurvoedingsdeskundige die zich gespecialiseerd heeft in eigentijdse gezondheidsklachten zoals vermoeidheid, darmproblematiek, suikerverslaving, overgewicht en lifestyleziektes als diabetes. Ze is auteur van het boek "Geluk in je Buik", richtte haar eigen glutenvrije bakkerij Bite and Boost op (waar ze spirulina granola en - crackers produceert) en ontwikkelt online voedingsprogramma's om mensen op een laagdrempelige manier te begeleiden naar een betere gezondheid.
Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down
Phoenix WebsitePhoenix Website