Gratis E-book: verdubbel jouw energie in 30 dagen
verdubbel jouw energieDownload nu

Gratis E-book: Verdubbel jouw Energie in 30 Dagen

Hoe je in 30 dagen tijd jouw energie verdubbelt door het veranderen van 1 simpele eetgewoonte.

Page content

Mijn waarheden over burn-out

article content

Mijn waarheden over burn-out

We zijn anderhalve maand verder, tijd voor een update :-). Het schrijven zat er de voorbije weken niet in, vandaar dat het stil bleef op mijn blog. Dat betekent natuurlijk niet dat ik halfdood in mijn bed heb gelegen, wat velen echter verstaan onder burn-out. Ik heb de indruk dat mensen de verkeerde associaties maken bij burn-out. En aangezien de “toestand” (want dat is het, géén ziekte) mij al een tijdje gijzelt, voel ik vandaag de behoefte om met de wereld te delen wat burn-out wél inhoudt. Inderdaad, ik kan er over meespreken.

Het syndroom waarbij iedereen zich plots anders tegen je gaat gedragen

Soms denk ik dat ik niet goed wijs ben om dit zo openlijk met de wereld te delen. Ik sta soms versteld hoeveel mensen op de hoogte zijn van mijn burn-out en dan herinner ik me er weer aan dat dit nu eenmaal het gevolg is van alles via mijn blog op het internet te gooien, de wijde wereld in. Mijn man vroeg me onlangs stomverbaasd: “hoe weten die nu dat jij een burn-out hebt?”. Tja, als je er mee te koop loopt op Facebook dan weet iedereen het. De kracht van sociale media zeker? En eigenlijk zit ik nu in een fase dat ik me daar helemaal niet over schaam. Integendeel, ik begrijp heel goed wat me overkomen is. Sterker nog, heel veel mensen zijn een potentiële prooi voor wat ik nu meemaak. Het enige verschil is dat het merendeel er niet zo openlijk over praat.

Nog vreemder is dat heel wat mensen niet weten hoe zich tegen mij te gedragen, alsof ik een vreemde ziekte heb. Sommigen vragen heel voorzichtig hoe het gaat, anderen doen er zelfs alles aan om de vraag “hoe gaat het met je?” te vermijden. En nog anderen zijn gewoon van de aardbol verdwenen. Naast bijzonder veel zelfinzicht heb ik vooral mijn omgeving goed leren kennen. Oprecht begrip en luisterende oren (of supporters zoals mijn loopbaancoach Ingrid het noemt) zijn schaars, maar ik kan voor het eerst in mijn leven mijn beste vrienden benoemen en dat inzicht is voor mij al heel veel waard.

Burn-out of bore-out?

Of ik nu een burn-out of een bore-out heb, ik laat het in het midden. Letterlijk, omdat ik denk dat het een combinatie is van beide.

Een burn-out is het gevolg van te veel werk en te veel stress terwijl een bore-out het gevolg is van verveling op het werk maar de symptomen zijn identiek. Altijd moe, prikkelbaar, emotioneel, kortademig, vergeetachtig, ziek, huiduitslag,… . Dat is nog maar een selectie uit het ruime aanbod symptomen die duiden op een burn- of bore-out.

Mijn psychiater (yep, ook daar kom ik zonder schroom voor uit) noemt het “het uitputtingssyndroom”. En dat is exact hoe ik mij in alle opzichten voel: “op”. Battery level is low, dat verschijnt ook op je laptop als je de batterij in de lader moet steken, anders valt hij uit. Mijn battery level was al een tijdje heel erg low, en toen heeft mijn lijf maar beslist om de stekker uit te trekken. Niet dat ik het zelf wou. Ik geloofde het zelfs niet. Ik weet nog dat een collega zei (de laatste dag dat ik me naar het werk had gesleept): “je mocht hier al lang niet meer lopen”. Zelfs op het moment dat mijn lichaam al maandenlang overduidelijke signalen aan het uitzenden was bleef ik er van overtuigd dat ik dit wel nog kon volhouden. Ik zei letterlijk: “om thuis te blijven is het nog niet erg genoeg.” Fout gedacht! Net omdat ik niet wilde plooien ging mijn lichaam in overdrive. Met alle gevolgen van dien. In die mate dat mijn psychiater vorige week besliste om er nog eens twee maand werkonbekwaamheid bij te doen. Slik.

Wat het niét is

Ik wil met mijn blogbericht vandaag een belangrijk misverstand uit de wereld helpen.

Een burn-out of bore-out is niet hetzelfde als een depressie. Een depri gevoel kan één van de vele symptomen zijn en een depressie kan ook het gevolg zijn als je te lang in een burn-out zit.

Met andere woorden: hoe “op” mijn lichaam ook is, ik voel me alles behalve depressief. Integendeel. Eigenlijk wil mijn hoofd vooruit, maar mijn lijf protesteert. En dat is nu net wat iemand met een burn-out moet leren. Hoofd leeg. Lichaam in rust. Niets moet. Wat een uitdaging! Maar als ik midden in de dag doodmoe in mijn bed kruip is het echt omdat ik naar mijn lichaam ben beginnen luisteren, terwijl ik voordien zo’n knopje “ignore” in mijn systeem had.

Rusten alleen is niet de oplossing

Rust vinden in mijn hoofd blijft mijn grootste struikelblok. Daarom heb ik professionele hulp gezocht. Om te leren ontspannen. Maar vooral, en nu geef ik me echt bloot, om naar de kern van mijn probleem te gaan. “Het probleem” klinkt heavy en dat is het eigenlijk ook. Dat is zoiets omvangrijk dat je er de vinger niet kan op leggen. Ik heb het inzicht gekregen dat een burn-out het gevolg is van heel veel mogelijke oorzaken die zich gedurende lange tijd opgestapeld hebben. Los van dé trigger die de uiteindelijk crash veroorzaakt, is en blijft het een individueel probleem waar je vooral zelf moet aan werken. Rusten alleen is niet de oplossing. Met rusten zal je die lege batterij misschien wel weer opladen, maar je zal niet voorkomen dat je in de toekomst voldoende gewapend bent tegen de batterijvreters. Dat is nu net wat je moet in kaart brengen: de energielekken (= batterijvreters) die je als het ware leegzuigen tot je hele lichaam eronder bezwijkt. De voorbije weken ben ik tot héél belangrijke inzichten gekomen op dit vlak. Toen “het probleem” anderhalve maand terug zo omvangrijk leek, ben ik nu al in staat om het in subcategorieën te benoemen. Dan ben je er uiteraard nog niet hé! Dan begint het pas. En wie het aandurft om zich hierbij te laten helpen, zal veel sterker uit een burn-out komen. Naar dat kleine lichtpuntje leef ik momenteel toe.

Een opeenstapeling aan oorzaken

Ik heb geen wetenschappelijk onderzoek gedaan naar burn-out, dus ik spreek voor mezelf. Toch denk ik dat mijn inzichten andere mensen kunnen helpen. Ik krijg namelijk geregeld reacties van mensen die mijn verhaal heel herkenbaar vinden en dat motiveert me om dit alles neer te schrijven.

  • De trigger

De trigger was voor mij datgene wat me in het burn-out stadium deed belanden. Ik kreeg zelfs letterlijk een trigger: mijn lijf reageerde op mijn overdrive-toestand in de vorm van druppelpsoriasis (hevige huiduitslag van kop tot teen, als druppels verspreid over je lichaam). Ik ben sinds januari in behandeling om dit onder controle te krijgen en het heeft lang geduurd alvorens ik het kon linken aan stress en de uiteindelijke burn-out. Deze stressopstoot kreeg ik op het moment dat ik zo hard probeerde om op te klimmen in mijn job. Ik was gefrustreerd over mijn job. Ik wist (weet) dat ik veel meer in mijn mars had (heb), ik had alle dagen zoveel ideeën waar ik niet mee aan de slag kon omdat dit niet verwacht wordt van een bediende en dat maakte me letterlijk ziek. En dan maar gezwegen over mijn gepieker omdat ik een masterdiploma heb waarvoor ik niet de nodige erkenning krijg. Tot vervelens toe van mijn omgeving zelfs, maar ik kon het niet loslaten. In mijn zoektocht en strijd ben ik zo over mijn eigen grenzen gegaan dat mijn lichaam in alarmfase ging. Vandaar ook bore-out. Een gemis aan voldoening en zingeving op het werk. Het was nochtans druk op het werk, maar toch verveelde ik me. Intellectuele verveling. De drang naar meer nam het volledig van me over.

  • De opbouw

Een trigger kan je volgens mij maar krijgen als je al in een risicostadium zit. Het probleem is dat je het wellicht niet door hebt als je “nog maar” in het risicostadium zit. Bij mij ging het zo: een jaar met verbouwingen, verhuis, zwangerschap en bevalling, dat is niet te onderschatten. Mijn batterijtje heeft verschillende keren heel laag gestaan het voorbije jaar, maar er was geen tijd om de kop te laten hangen. Het huis moest af want ik zou bevallen. De nestdrang hield me recht. En de hormonen na de bevalling gaven me een vals gevoel van energie. Ik kon de wereld aan! Niet te vergeten dat er in deze periode ook al een peuter van twee jaar rondhuppelde in ons huis (en ook al is die goed opgevoed en flink, toch vraagt een peuter in volle ontwikkeling zijn verdiende portie aandacht).

  • Focus

Ik heb de voorbije maanden iets met focus. Net omdat het iets is wat ik mis. Ik heb heel wat literatuur verslonden over het belang van focus. Het is een eigenschap die ons niet alleen succesvol maakt, maar die ook dé remedie is tegen burn-outs. Elke Geraerts schreef er een boek over, “Mentaal Kapitaal”. Ik las het boek in de periode dat ik aan het wegzakken was richting burn-out maar nog niet in de erkenningsfase zat. Toch voelde ik toen al aan dat een van mijn grootste problemen een gebrek aan focus was. Ik had geen doel, ik was onrustig. Ik was zo op zoek naar mezelf dat het me bijna gek maakte. Ik had dus geen “grote focus” omdat ik niet wist waar mijn carrière nu eigenlijk naartoe moest, maar in mijn dagelijkse leven had ik evenmin focus. In mijn job als cliëntenadviseur was het een kunst om te multitaksen en via alle kanalen zo snel mogelijk de klanten te helpen. Een ganse dag door weerstaan aan de duizenden prikkels die het onmogelijk maken om focus te bewaren. Ook als ik thuis kwam bleef die boog gespannen staan en kwamen tal van taken tegelijk op mij af: aandacht voor de kindjes, de vaat, koken, eten, de was en vooral alles tegelijk. Vermoeiend. Elke Geraerts haar woorden sloegen dan ook de nagel op de kop: “multitasken is nefast voor ons brein.” We zijn niet gemaakt om zoveel dingen tegelijk te doen. Ze benoemt het zelfs als een oorzaak van burn-outs. Ik had me op het werk net ingeschreven voor een cursus time management en volgde zelfs een sessie “focus” omdat mijn werkgever zich bewust is van dit probleem en heel veel investeert in een burn-out beleid (en het toeval wil dat ze samenwerken met Elke Geraerts!). Maar helaas was het kwaad bij mij al geschied… Nu ik alle dagen thuis ben probeer ik dagelijks te focussen op 1 taak. Niet meer. Om mijn hoofd toe te laten terug alles op 1 rij te krijgen.

  • Individueel

Niet iedereen is even vatbaar voor een burn-out. Uit diverse bronnen blijkt dat het vooral de perfectionisten zijn die hier gevoelig voor zijn. Het gevoel aan controle is heel belangrijk voor een perfectionist. Omdat je altijd streeft naar het perfecte resultaat, verwaarloos je de grenzen van je eigen lichaam. Herkenbaar? Voor mij alvast wel.

Ook hoogsensitieve mensen zijn zeer gevoelig voor een burn-out (1 op 5 mensen is hoogsensitief en dus veel gevoeliger voor prikkels). Over hoogsensitiviteit schreef ik al een blogbericht want dit verklaart veel. In mijn geval betekent het dat ik mezelf wegcijfer om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Ik voel heel goed aan wat mijn omgeving verwacht en pas me vervolgens als een kameleon aan. En dan kom je – zoals ik nu – op een punt dat je jezelf eindelijk eens de vraag moet stellen: “Stop. Wat wil IK eigenlijk?”. Je wordt opgeleefd door je omgeving. Je durft niet “nee” zeggen want dat maakt je misschien onpopulair. En je hebt helemaal niet door dat je helemaal opbrandt door jezelf te vergeten. Betekent dit dat ik een kamerplantje ben? Helemaal niet! Mensen ervaren mij als heel assertief en direct. Wie mij kent heeft absoluut niet het gevoel dat ik over me heen laat lopen. Toch kunnen extraverte mensen ook hoogsensitief zijn. De hoeveelheid prikkels die veel harder binnenkomen dan bij de gemiddelde mens zijn zo extreem vermoeiend dat het potentieel gevaar voor een burn-out groter is.

Al deze inzichten maken het voor mij gemakkelijker om mijn belangrijkste werkpunten te benoemen. Pas als je het probleem kent, kan je een oplossing creëren! En dit is het proces waar ik me nu middenin bevind. Focus nummer 1 blijft uiteraard: RUST.

 

Meer over burn-out? Volg ons op Facebook!

Comment Section

46 reacties op “Mijn waarheden over burn-out


Door Charlotte op 27 april 2016

Jammer dat we ons steeds moeten draaien in bochten waar we eigelijk niet in passen. En eenmaal we vertrokken zijn, zien we helaas vaak te laat (of geven we te laat toe) wat er aan het gebeuren is. Je verhaal is erg herkenbaar en ik wens je veel succes in je ‘nieuwe’ leven. Want het oude leventje dat je had, wil je echt niet meer terug! Vecht voor je eigen geluk, en dan vooral op JOUW manier!




Door Sasha op 29 april 2016

Ik herken mijzelf er ook helemaal in. Bijna 2 maand thuis gezeten met hyperventilatie… Ziek zijn maar toch ni zoek genoeg blijven gaan tor ik echt gewoon niets meer kon.
Nu terug aan het werk maar gisteren kreeg ik weer een aanval… En toch ni willen toegeven. 😉


Door Carina op 29 april 2016

Heel herkenbaar, been there done that. Ik heb er fybromyalgie aan over gehouden. Maar als,je jezelf tijd geeft en leert om naar je lichaam te luisteren en regelmatig te zeggen ” nu is het even genoeg geweest” dan kom je er wel. Ik heb het geluk gehad om in een nieuwe kob terecht te komen waarin ik mezelf weer helemaal kan geven ( op een goede manier) en nieuwe dingen kan bijleren en uitproberen. Het leven lacht me weer toe. Ik heb geleerd om anders om te gaan met dingen en geniet er van. Als je jezelf tijd geeft om te herbronnen en te genieten van je leven en kinderen dan kom je er wel. Geniet van iedere dag en luister naar je lichaam


Door tammyttalks op 1 mei 2016

Herken zoveel in dit artikel.
Zit nu inmiddels een half jaar te kwakkelen. En omdat de situatie op mijn werk niet verandert loop ik vast in mijn herstel.


Door Carociske op 3 mei 2016

Hallo allemaal, ik ‘kwakkel’ intussen al ruim 10 maanden met een burn-out. Na 4 maanden dacht ik dat “ik het allemaal onder controle had” maar boy o boy, was I wrong!!! Ik ben terug gecrasht terwijl ik amper een activiteit had ondernomen. Heel veel zelfreflectie heeft het me gevergd, heel veel acceptatie, heel veel tijd om te komen waar ik nu zit. Ik zie nu licht aan het eind van de tunnel, maar ben nog niet klaar voor de grote wereld. Ik neem nu me-time, doe heel erg aan zelfzorg, maar verdorie, dat heeft me lang gekost! Zo lang dat dit beestje me onder de knoet houd, ik kon het niet verdragen, tot ik besefte dat als ik mezelf niet zou veranderen of beter, zolang als ik mezelf niet erkende en herkende, het niet zou veranderen. Ik ben heel erg diep geweest en idd, het is geen depressie. Ik kan er nu pas openlijk over praten tegen ‘vreemden’ omdat ik lange tijd niet bestand was tegen de buitenwereld en alle reacties. Ik had de neiging me af te sluiten. MamaLadyLicious: dikke chapeau voor het feit dat jij dit zomaar deelt met iedereen! Dit is echt een stap naar de heling van jezelf. Ik had het daar moeilijker mee, maar heb het stilaan leren delen met anderen. Eerst met familie, vrienden, dan met kennissen en de laatste stap nu is met vreemden. Wauw.
De situatie in mijn werk verandert ook niet. Maar ik wel. En nu heb ik vandaag de grote beslissing genomen om mijn werk te verlaten. Wauw! TammyTTalks, je kan je arts hiernaar vragen. Want als je ECHT weg wilt van je bedrijf omdat het niets voor je is, kan je dit doen via een bepaalde procedure zodat je straks niet per se al meteen moet gaan werken, maar dat je je uitkering kan behouden. Je kan dan, zonder dat je vasthangt aan je bedrijf, je tijd nemen om er bovenop te komen. Het is eng, doodeng, maar het geeft je vrijheid. Volgens mijn therapeut en dokter kon ik niet helen als ik de draad met het bedrijf niet doorsneed. Dus… this is my next step. Pfoe… not easy. Maar het voelt goed.
In ieder geval wens ik jou, MamaLadyLicious ongelooflijk veel sterkte, veel moed en veel me-time zodat je je draai vinden kan. Take your time, vind je eigen tempo. Ik heb daar lang naar gezocht, maar nu ik het heb, ga ik met rasse schreden vooruit.
Succes aan alle anderen die met een burn-out of bore-out worstelen! Knuffels!


Door Elke Vermeire op 3 mei 2016

Wat een hard onder de riem is dat! Ik vraag me af hoe lang die weg nog is want zoals je zegt: soms denk je ‘ik ben op goeie weg’ en dan krijg je plots weer een klap die je terug naar af brengt. Praten helpt inderdaad! Liefs XXX



Door Marijke op 12 mei 2016

Hi Carociske,
Kan je iets meer zeggen over die bepaalde procedure?
Je zei: “Want als je ECHT weg wilt van je bedrijf omdat het niets voor je is, kan je dit doen via een bepaalde procedure zodat je straks niet per se al meteen moet gaan werken, maar dat je je uitkering kan behouden.”
Kan mijn huisarts daar iets over zeggen? Of bij wie kan ik terecht om de mogelijkheden hiervan uitgelegd te krijgen?
Bedankt! **iemand die veel herkent in de verhalen, maar niet goed weet welke stap ze nu moet nemen**


Door nele op 9 mei 2016

met een brok in de keel… heel herkenbaar (hoogsensitief, perfectionistisch, ’t gevoel dat er meer in zit). nu anderhalve maand thuis, moeilijk om er een etiket op te plakken: burn-out, bore-out, depressie of op de rand van een zenuwinzinking. ben nog niet in het stadium dat ik oplossingen zie en dat beangstigt me, het is immers niet de eerste keer, zo bang dat ’t steeds weer terugkomt… (dat gevoel van zwakte en/of aanstellerij) voel dat verandering nodig is, en voldoende tijd en rust, hopelijk geraak ik er deze keer écht uit. bedankt om je verhaal te delen, geeft me moed. xx


Door Elke Vermeire op 9 mei 2016

Dank je voor je openhartige reactie Nele. Ik voel het als een noodzaak om mijn verhaal te delen want het mag echt geen taboe zijn. Wat het etiket ook is, luister naar je lichaam want dat liegt niet. Ik schrijf veel openhartige verhalen dus het geeft me veel voldoening als ik anderen help en aanmoedig in wat we meemaken. Je kan me met veel plezier volgen op FB via Mamaladylicious. Veel sterkte, wat je schrijft is geen aanstellerij en ik geloof je als geen ander! Liefs, Elke


Door Doreen op 14 mei 2016

Hoi Nele,

Mijn D-day was 17 juli 2014…ik weet het nog goed…ik dacht die ‘tegenslag’ eens ff snel aan te pakken. Net door die ingesteldheid denk ik dat het zelfs trager ging. Het heeft me letterlijk 6 maanden geduurd vooraleer ik echt innerlijke vrede had gevonden met de hele burn-outsituatie…vanaf dan ging ik pas “voorwaarts”! Ik ben nu meer mezelf en tegelijkertijd ook een pak anders. Ik ken mijn grenzen, heb een poetsman (voor een mini-appartementje, maar wat een zorg die van me afvalt!), durf om hulp vragen en zie dat anderen net zo graag geven als ik! En last but not least, ik kan me echt niet meer druk maken over die dingen waar ik vroeger zoveel energie aan weggaf! Wat een opluchting! Zeker omdat die er gewoon niet meer is.

Ondanks de ongelooflijk goeie hulp van mijn dokter en psych heb ik er uiteindelijk tot september 2015 over gedaan om het werk te hervatten. Dat ging enorm moeizaam, eerst aan 50% enzo verder. Ik deed niets dan slapen en werken…de vooruitgang was traag, doch gestaag. Langzamerhand was ik niet meer zo overgevoelig aan de drukte en het lawaai, de moeheid begon draaglijker te worden, de concentratie beter,…

Tot mijn spijt ben ik ergens de mist ingegaan. Ik merkte al een tijdje dat ik weer dagelijks hoofdpijn had, niet op tijd wakker werd en dagelijks moest bijslapen. Mijn goeie ouwe negeerreflex heeft dat een paar weken laten aanslepen alvorens ik naar de dokter ben gegaan…ook al weet iedereen, een terugval zal er zijn…ons rekkertje is nu eenmaal uitgerokken en herstelt zich niet meer naar normale staat…
Ondanks de goeie vooruitgang zat ik wel weer steeds op de grens. Het werk vroeg weer alles van me en ik gaf weer vrolijk af. Ik was zo blij om weer helemaal deel te kunnen nemen aan de maatschappij (allé, als werknemer dan toch want voor het sociale stukje bleef er eigenlijk nog steeds niets over) dat ik niet wou afgeven!
Nu zit ik ondertussen weer anderhalve maand thuis en heb ik vermoedelijk fibromyalgie…

Maar weet je, het is ok…jij bent niet alleen, ik ook niet. Wij zijn niet beperkt, we zijn te lang te sterk geweest. Daar hebben we allemaal onze redenen voor. Mijn leven gaat nu dag tot dag, mijn relatie met mijn moeder en vader is intenser nu ze hun dochter eindelijk mogen helpen. Mijn achtjarige zoontje laat zijn alleenstaande mama zien dat je niet perfect hoeft te zijn om liefgehad te worden en ik geniet veel meer van die kleine momenten…

Ik weet niet hoe mijn leven er binnen een jaar of zelfs 5 zal uitzien…ik streef niet meer. Ik leef, nu, vandaag…soms is dat enkel tussen mij en mijn zetel, soms is dat met liefdevol gezelschap, maar voornamelijk is het wat ik nodig heb!

Nele, zoek je een psych waarbij je je goed voelt, wees net zo mild voor jezelf als je voor anderen bent…zetel je een hele week, dan is dat omdat je het nodig hebt! Je zal zien, eenmaal je lichaam en geest klaar zijn voor iets anders, dan voel je dat hoor. En geniet van de tijd die je hebt om nog eens iets te doen waar je als kind zo van genoot (puzzelen, muziek spelen,…). This time is all about YOU!


Door katy op 10 mei 2016

Het is exact wat ik meemaak. Bedankt om het te delen. Werken aan mezelf, karaktereigenschappen in kaart brengen en begrijpen hoe je in feite in elkaar zit en wat je grenzen zijn, zijn de dingen die mij nu enorm bezighouden. Ik denk echt dat dit de sleutel is om niet te hervallen. Want op dezelfde manier terug aan de slag gaan, hou je geen week uit. Heel veel moed aan iedereen.


Door Kirsten op 10 mei 2016

Zit nu zelf 4,5 mnd thuis met een burn out… Vorig jaar, 23 februari 2015 voor de eerste keer in elkaar gestuikt… Maar niet willen opgeven, ik dacht dat een nieuwe job alles zou oplossen, dus op 1 juni 2015 er vol goede moed ingevlogen en echt alles gegeven, tot ik opnieuw in elkaar stuikte begin december. Tijdens mijn looptochtje, wat ik mezelf 2x / week oplegde om me niet schuldig te voelen over de overtollige kilo’s en dat natuurlijk onmiddellijk minstens uit 10km moest bestaan, heeft mijn lichaam het begeven… Toch niet aan toegegeven en blijven lopen tot thuis, waar ik als een kaartenhuisje in elkaar zakte… Eerst 3 dagen thuis, want na onze skivakantie zou ik er wel terug tegenaan kunnen… Niets was minder waar… De hele terugweg heb ik gehuild! Eigenlijk wist ik wel hoe laat het was maar ik wilde er niet aan toegeven want ik had een uitdagende job, leuke collega’s, een respectvolle baas,… 1 week werden er 2 en ondertussen zitten we aan 4,5 maand. Ik beleef het als een emotionele rollercoaster waarop ik totaal geen controle heb!! Ik word geleefd door angst en schaamte en geraak er niet onderuit… Af en toe zijn er kleine momentjes waarop ik alles durf te vergeten en echt geniet van mijn kinderen, familie, vrienden… Maar de schaamte woekert… In februari kwam het werk me vertellen dat ze begrip hadden voor mijn situatie, dat ik de tijd moest nemen welke ik nodig had… Vorige week vrijdag stak er een aangetekend schrijven in de bus. Zonder enig persoonlijk contact word ik op straat gezet. Vernederd, diep beschaamd, teleurgesteld in mijn werkgever… Betekende ik zo weinig voor hen dat zelfs een klein woordje uitleg teveel gevraagd is… Ik kan er niet bij!! Ik kan er niet bij waarom het op deze manier moet verlopen. Ik begrijp dat de firma verder moet, echt wel, maar… Op deze manier doen ze me pijn, net nu ik zo kwetsbaar ben. Anderzijds gaat er nu een wereld open, krijg ik ruimte en tijd, én kan ik mss ooit vanuit mijn schaamtegordijn onderuit kruipen, mezelf ontdekken, een nieuwe weg inslaan… Want eerlijk… Die harde carrierewereld, ik denk niet dat ik er nog in thuis hoor. ❤️


Door Jan Somers op 27 mei 2016

Je hebt alvast zeker wel een schrijftalent ! Jan Somers – coach voor goesting en resultaat.


Door nickytjes op 11 mei 2016

Zo herkenbaar… ik herken mezelf voor een groot stuk in je verhaal. en momenteel denk ik: ach, stel je niet zo aan, je werkt maar halftijds (tijdskrediet), en volgende week heb je een weekje verlof!
Maar eerlijk? Ik denk niet dat het voldoende is. Ik wil zoveel andere dingen doen dan mijn job, maar ik kan toch geen ontslag geven zonder eerst ander werk te vinden? En voor de job die ik graag doe, moet ik eerst de energie vinden om nog een opleiding te volgen, maar ik vind die energie niet. Ik ben op, ik ben moe, ik slaap slecht, ik eet slecht, ik weet het allemaal even niet zo goed meer te combineren…
Ik dacht dat ik er na de verhuis wel zou bovenop komen, maar integendeel, ik zak hoe langer hoe dieper weg… En toch blijf ik volhouden, want dit klinkt als aanstellerij, maar dat heeft meer te maken met die drang naar het goede willen doen voor anderen vrees ik…


Door Elke Vermeire op 11 mei 2016

Liefste Nickytjes, dit is GEEN aanstellerij! Vergeet niet dat jouw lichaam heel intelligent is en nooit liegt. Je kent diep van binnen het antwoord al maar je durft nog niet toegeven voor de buitenwereld. Luister naar wat je lichaam zegt en laat de rest eventjes voor wat het is. Ga vandaag of morgen naar je huisarts en vraag om thuis te blijven voor je jezelf volledig verliest. Liefs, Elke


Door Beelzebub op 11 mei 2016

Hallo allemaal, dit is zeer herkenbaar allemaal!
Bij mij heeft het echt veel energie gekost om te aanvaarden dat ik een burn-out heb.
Ik werk in het buitenland en heb een redelijk verantwoordelijke job voor iemand van 30 jaar.
Op een dag was ik thuis in mijn welverdiende verlof, ik moest nog even op een cursusje voor het werk en daarna zou ik wel weer verder genieten…. Ik had constant hoofdpijn (sinusitis dacht ik) en ik had ook last van wat duizeligheid en een onstabiel gevoel. Maar lekker niet luisteren naar mijn lichaam en daar ging ik weer voor een paar weken naar het buitenland. Alles ik nog ok, het vroeg veel energie om het te klaren maar het was uiteindelijk toch gelukt om mijn project tot een goed einde te brengen. Echter op de dag waar ik al enige tijd naar uitkeek, nl toen ik naar huis mocht kreeg ik een tunnelvisie precies of ze hadden een stuk staal in mijn hersens geslagen, ik kon niet meer. Thuis gekomen ben ik in mijn bed gekropen voor 36 uur, toen moest ik naar een personeelsfeest, wat een hel was dat zeg. Nu hoofdpijn terug dus ik ging naar neus keel oor dokter geen resultaat. Dan naar Neuroloog. Ondertussen ging mijn rug lekker pijn doen, want fietsen is mijn hobby en liefst lang maar als ik thuis kwam van het fietsen was die duizeligheid altijd veel erger. Ik heb alle dokters gezien en alle scans gehad want toen dacht ik dat ik hernia had. Wel opmerkelijk was dat elke dokter zei dat ik super zenuwachtig was. Je zou voor minder met die duizeligheid dacht ik. Ik heb wel nog steeds fysieke problemen, mijn rugspieren zijn zwak en blokkeren, ik ben nog steeds duizelig. Ik doe nu op mijn gemak oefening, ga wekelijks naar de Yoga en de Pilates, daarnaast ga ik nog naar de rugschool. Ik heb soms ook angst om op plaatsen te gaan zitten omdat ik dat meer draai als anders… enfin ik ben er na 4 maand+ die maanden werken in het buitenland (6 maand) dus achter dat ik een burn-out heb. Die duizeligheid en onstabiliteit is zo onregelmatig niet te verklaren. Ik werd er echt gek van, het heeft me op de rand van een depressie gebracht. Gelukkig kan ik nog overal naartoe, want in de auto heb ik er geen last van, omdat ik me focus op iets anders. Dus eigenlijk ben ik nu nog maar 3 weken begonnen met het aanvaarden en met hulp te zoeken. Het moet natuurlijk weer rap rap, maar dat zal niet gaan, ik wil op deze manier echt niet naar het buitenland vertrekken.
Sommige dagen zijn echt de hel, vooral als ik slecht heb geslapen. Ik heb al zeer diep gezeten door niet toe te geven en verder te blijven zoeken op medisch vlak, ja scans enzo kunnen echt lang duren. Ik hoop echt dat ik nu kan rusten, want dat ging ook niet meer, ik kon geen rust meer vinden, en toen dacht ik, het is gedaan, ik trek er de stekker hier uit. Gelukkig kon ik toen even op reis met mijn vriendin, en dat heeft mij weer wat opgekrikt, dit is ondertussen 3 weken geleden en sindsdien ben ik ook voorzichtig weer beginnen sporten, en nu heb ik het gevoel dat ik echt kan beginnen timmeren aan beterschap… emoties swingen de pan uit ni normaal. Kleine dingen zoals een bbq klaarmaken voor moederdag vergen enorm veel energie, zodanig dat ik weer in een zwart gat zit voor enkele uren. Ik leef echt van dag tot dag want een klaar uitzicht is er op dit moment nog niet. Ik probeer om niet gek te worden van mijn symptomen.

Ik had graag eens geweten als er nog mensen zijn die zo duizelig zijn.
pffff wat een boterham, maar echt ni simpel.


Door Judith op 12 mei 2016

Hallo daar , ik ben momenteel 6 maanden thuis en wilde je laten weten dat ik ook van die duizelingen heb. Het lijkt op zeeziek zijn bij mij. Ik krijg het vooral in vb supermarkt enzo. Veel sterkte , ik ben me er ook aan het doorworstelen. Niet makkelijk :'(


Door beelzebub op 12 mei 2016

Huy Judith, bij mij gaat het de hele dag door, als ik weer stilzit of stilsta dan heb ik weer duizelingen. Als ik aan het bewegen ben gaat het normaal ok, behalve als ik me heb overzet:) want dan heb ik het de hele dag door. Beterschap voel ik precies niet. Maar ik ben dan ook nog maar een paar weken bezig met me echt kalm te houden, want ervoor was ik altijd maar op zoek naar ‘de oplossing’, maar die ligt bij onszelf. Zitten jou nek en rugspieren ook altijd maar vast?

groetjes


Door Rsch op 26 mei 2016

Herkenbaar…onlangs ben ik door duizelen ineens, gewoon gevallen toen ik bezig was in de badkamer… Doodeng als je dan beseft dat je op grond ligt ineens…


Door Ine op 12 mei 2016

Heel herkenbaar. Ik had ook enorme duizeligheid. Ik negeerde dit door geen rust te nemen. Maar het lichaam kan je niet bedriegen, dus ging het een stap verder. De kristalletjes van het evenwichtsorgaan in mijn oor waren los gekomen. En dat deed de duizeligheid toenemen. Duizelig zijn was een vorm van hyperventilatie. Ik had het ook erger op bepaalde plaatsen of als ik mijn emoties wou wegduwen. Het deed me inzien dat ik met deze toestand aan de slag moest gaan.Heb medicatie gekregen om eerst wat rustiger te worden soort (antidepressiva) en om terug eerst wat uit die put te klimmen en dan gecombineerd met opstart van therapie.


Door Kristel op 31 januari 2017

Beste,

Heel herkenbaar….
Heb je een mail adres?



Door Marijke op 8 februari 2018

Hoi beelzebub,
Als ik jouw verhaal zo lees denk ik dat die duizeligheid weleens aan (chronische)hyperventilatie gelinkt zou kunnen worden.


Door R op 12 mei 2016

Oh herkenbaarheid… Hier ook thuis met iets in het midden tussen burn-out en bore-out. Mijn twee kindjes zijn even oud en allebei hele slechte slapers (oudste gelukkig niet meer), eerste was dan ook nog eens een huilbaby. Verbouwingen waarbij ik veel alleen op de kind(eren) heb gepast, ook met mijn hoogzwangere buik. Een job waar ik geen voldoening uit haal, maar toch ben blijven verder doen omdat ik niet weet wat ik anders zou doen. Mijn perfectionisme-coach sprak me aan over hoogsensitiviteit, ook zeer herkenbaar.

Ik ben nu mijn weg naar zelfkennis bij elkaar aan het sprokkelen, en vind het fijn om te lezen dat we ongeveer dezelfde stappen aan het nemen zijn! Die focus is wel nieuw voor me… Ik merk dat ik daar problemen mee heb, maar ik las ergens in de vlugte dat je ook spreekt over “creatieve generalist”, een term waar ik mezelf ook in herken. Zou dat gebrek aan focus daar mee samen hangen, of is dat een te gemakkelijk “excuus”?

Bedankt om hier over te schrijven en dit te delen, want we zouden dit niet allemaal apart en verstopt van de buitenwereld moeten doen!

(Ik heb ook al eens gedacht erover te bloggen, maar ik kan het niet zo mooi verwoorden als jij, dus blij dat jij het doet! 😉 )


Door Elke Vermeire op 12 mei 2016

Hoi R, wat goed dat je veel zaken herkent! Dat helpt je om de puzzel te leggen. Ik geloof dat creatieve generalisten het moeilijk hebben met focus omdat ze snel verveeld zijn en meegezogen worden door hun creatieve impulsen. Ik zou het geen excuus maar een verklaring noemen! Bedankt voor je reactie ❤️


Door Riet op 13 mei 2016

Elke,

Wat heb je dit mooi uitgelegd. Het is helemaal wat ik 4 jaar geleden heb meegemaakt. En toen ik er middenin zat kon ik het niet zo goed verwoorden.
De uitputtingsslag van mijn lichaam is op dezelfde manier verlopen: werk waar je wil groeien, een verbouwing, kleine kinderen. Na de geboorte van onze tweede (die een huilbaby was en heel slecht sliep) raakte ik fysiek niet meer uitgerust. Ik heb dit altijd genegeerd en ben 3 jaar later gecrasht. Een conflict op mijn werk was de trigger. Ik zat zo diep dat ik mijn ontslag heb gegeven op mijn werk. Ik zag geen andere uitweg meer dan de stekker eruit te trekken en mijn wonden te likken. Maar wat heeft dat lang geduurd. Ik was thuis met ziekteverlof en voelde me schuldig dat ik een uitkering kreeg. “Ik ben helemaal niet ziek…” Ik wilde de kamer van mijn zoon schilderen en inrichten en creëerde eigenlijk alleen maar meer stress in ons gezin. Ik ben pas echt beginnen luisteren naar mijn lichaam na 8 maanden. Dan pas kon mijn herstelproces pas echt beginnen. Mijn psycholoog heeft een harde noot moeten kraken. 🙂
Nu 4 jaar later beschouw ik mezelf echt wel als hersteld. Natuurlijk moet ik blijven oppassen voor de aloude valkuilen: mijn grenzen durven stellen tov de buitenwereld (zonder schuldgevoelens), genoeg rust nemen, focussen op waar ik energie uithaal, energievreters afblokken, … Ook ik heb nu een andere vriendenkring dan voordien, er zijn mensen weggevallen, maar er zijn ook nieuwe mensen bijgekomen. Ook ons gezinsleven is ten goede veranderd. Wij maken nu bewust meer tijd voor elkaar en voor de kinderen. We worden minder geleefd omdat we onze grenzen beter bewaken.
Aan iedereen veel succes bij het herstel! Er is echt beterschap!


Door Dominique op 13 mei 2016

Heel herkenbaar die hsp, perfcontrolefre, kameleoncapaciteiten, multitasken. Heb op de rand gestaan maar gelukkig niet te diep gevallen en na 2 maanden terug beginnen werķen. Deze periode van verplichte bezinning is het grootste cadeau geweest dat ik ooit heb mogen ontvangen. Jammer dat het zo n pijn heeft moeten doen, maar het is als een bevalling, je wordt nieuw herboren. Na 5 jaar voel ik nog altijd haarscherp wanneer ik of iemand anders aan mijn grenzen komt en leren nee zeggen zonder schuldgevoel is daar een gevolg van. Mijn gedachten en woede/verdriet overspoelden constant mijn hoofd en naast een therapeut heeft het boek ‘uit het hoofd in het leven’ (methode A.C.T.) me geholpen me niet meer zo te laten meslepen met deze gedachten. Ons brein is een wonderbaarlijk iets maar speelt spelletjes met ons. Eens dat je dat door hebt, dat kan accepteren en laten gaan, wordt het leven terug lichter. Multitasken doe ik nog uitzonderlijk, bv in het huishouden, maar niet meer op het werk. Door mijn grenzen te bepalen besef ik dat ik wel degelijk de touwtjes in handen wil houden en niet zomaar alles kan loslaten. Maar ik denk dat het een niet zonder het ander kan. Het leven zit vol tegenstellingen die elkaar aanvullen. Aan onszelf om het juiste evenwicht te blijven zoeken. Nog veel succes allemaal met jullie zoektocht


Door Betsie op 14 mei 2016

Ja, heel herkenbaar dit alles. Ben sinds januari thuis met een burn-out en als je denkt dat je er door bent krijg je een klap terug.
Vorig weekend super en deze week zo kapot en op. Het is zo moeilijk om de hele tijd rekening te houden met je batterij en te luisteren naar je lichaam want in je hoofd wil je vooruit maar je lichaam bepaalt blijkbaar wanneer dit kan en mag gebeuren. Ik kom zeker nog terug naar deze site. Het doet deugd om te lezen wat anderen hebben mee gemaakt in die periode.
Dankjewel, Elke en alle anderen met hun reacties


Door Elke Vermeire op 14 mei 2016

Hoi Betsie. Ik wens je heel veel sterkte. Je kan mijn FB-pagina Mamaladylicious liken om op de hoogte te blijven van de nieuwe artikels. ❤️


Door Lore op 15 mei 2016

Bedankt om dit open en eerlijk neer te schrijven Elke. Niet alleen voor de mensen die hetzelfde meemaken, maar ook voor diegenen die iemand kennen met burn out. Zo wordt het ook voor hen beter begrijpbaar. Liefs,


Door annelies op 17 mei 2016

Bedankt om dit zo neer te schrijven. Ik zit momenteel ook al een hele tijd thuis met een burn out en nu pas voel ik me voor het eerst echt begrepen. Dank je wel!


Door Christel Spiritus op 17 mei 2016

Dit is allemaal zo erkenbaar. Mijn trigger ligt ergens in december 2010. Ik heb vijf jaar rond gelopen zonder te weten wat er mis was met mij, ik wist dat er iets mis was, maar geen idee wat. Ik wist alleen dat niks nog ging niet werken, niet de kleinste klusjes thuis. De trigger was voor mij de dag dat ik voelde dat er iets gebroken was in mij. Ik ben al een tijdje op zoek naar iemand die ook een burn-out heeft. Je bent niet alleen, .


Door annaberg op 20 augustus 2016

Bijna twee jaar nu sinds de crash. Burn- en bore-out na 30 jaar onderwijs. Ik blog over het langzame herstel en andere dingen.


Door Marijke op 18 mei 2016

Dank je wel voor deze moedige getuigenis. Zelf ben ik 3 maanden thuis geweest en momenteel ben ik nog steeds niet fulltime aan het werk. Wat mij overkomen is …. Een volledige crash van lichaam en geest . Achteraf bekeken waren de signalen op voorhand meer dan overduidelijk , alleen heb ik ze niet herkend. En dan val je ziek …… En het mag nu heel raar klinken maar ik ben op een of andere manier blij dat dat gebeurd is. Ik ben mezelf tegengekomen en heb vooral veel geleerd over mezelf . Grenzen leren trekken en niet voortdurend springen voor anderen (zowel privé als op het werk) . Ikzelf ga naar een psychologe en zij heeft mij op een prachtige manier geholpen. Ik worstelde vooral met dingen en gebeurtenissen uit mijn verleden en ze heeft mij enorm verder geholpen met EMDR. Zo een sessie duurt 1,5 uur. En voor mij was het erg zwaar , je wordt immers geconfronteerd met heel heftige emoties . En dan kom je thuis en ben je uitgeput. Maar wat zij op dat 1,5 uur bereikt heeft is onvoorstelbaar . Waar ik vroeger de dingen elke keer opnieuw herbeleefde kan ik er nu over vertellen alsof ik een toeschouwer ben . Je merkt dat je anders met de dingen omgaat . …… Zoals ik al zei, ik ben er nog niet en soms heb ik nog mindere dagen ook, zoals gisteren had ik een echte baaldag. Gisteren kwam ik gewoon ambetant van mezelf ( prikkelbaar , geïrriteerd , etc) maar vandaag gaat het alweer stukken beter . Ik heb vertrouwen in de mensen die mij begeleiden en weet voor mezelf dat beetje bij beetje alles wel weer goed komt . De afgelopen maanden zijn vooral een hele wijze levensles voor mij geweest .

Ik stuur jullie allemaal een virtuele warme knuffel , alles komt goed ook al lijkt het soms niet zo

Marijke


Door Nele op 20 mei 2016

Bedankt Elke om dit neer te pennen! Allemaal héél herkenbaar… Voor mij duurde het 4 maanden voor ik mijn burn-out ben beginnen aanvaarden. Zo vaak heb ik me afgevraagd hoe een 28-jarige in godsnaam al opgebrand kon zijn. Het enige waar ik kon aan denken was, ‘ik ben gefaald’, en ik wil zo snel mogelijk weer aan het werk. Maar met professionele hulp heb ik langzaam aan geleerd echt tijd voor mezelf te nemen. Leren ‘nee’ zeggen tegen andere is nog (en zal) steeds een moeilijke zijn, maar het is een leerproces. Het fysiek ‘op zijn’ is na 8 maanden nog steeds aanwezig. Hoe graag ik ook dingen wil ondernemen, plannen wil maken voor een heuse carrière-switch, terug beginnen werken…. Eén ding heb ik alvast goed geleerd, leren de tijd nemen en echt te luisteren naar je lichaam, en niet naar drang om maar te blijven doorgaan. Blijf maar schrijven, Elke!!


Door Jan Somers op 27 mei 2016

Tijdens mijn talrijke workshops in bedrijven met als thema: “Werken met goesting! – Sleutels tot werkplezier.” is er in elke groep tot dusver telkens minstens (!) één persoon die in een problematische toestand verkeerde of er uit aan ’t kruipen was. Het is dus wel degelijk een enorm issue en het is terecht dat het thema meer en meer erkend wordt. Jan Somers – werken met goesting en resultaat coach


Door grijzerijst op 26 januari 2017

Zeer herkenbaar: oorzaken, triggers, fases, gevolgen, het extraverte, hoogsensitieve, wegcijferen voor de ander, stress door enorme load (vergelijkbaar) werk dat van alle k(l)anten komt, totale intellectuele verveling, het gebrek aan focus (al heel mijn leven :)),…


Door dolfijntje op 27 januari 2017

Elke, mooi geschreven amai. Ik voel me al sinds september/oktober niet goed. Duizeligheid, wenen, het gemis van men vader, last met ex, dingen vergeten en noem maar op. Dan een oneerlijke baas die mij mijn zelfvertrouwen als kassierster heeft weggenomen door niet correct te handelen. Zijn favorietjes dat zijn de goei he. En die man zal zoiets niet verstaan. Daar ben ik vrij zeker van. Sinds 6 januari ben ik dan gecrasht met rugproblemen. Maar ik denk dat er meer aan de hand is maar ik wil het niet toegeven. Ik hoop nu 6 februari terug te gaan werken. xxx


Door Elke op 30 mei 2017

Hoi, dit is een leuke en interessante blog. Hier kom ik nog terug. In november ben ik ook gecrasht. Ik ben onlangs ook met een blog gestart, omdat ik vind dat er nog steeds een taboe heerst. Neem gerust een kijkje: http://www.eigenwijze.be


Door Ineke Boucquet op 6 oktober 2017

beste Elke, ikzelf heb geen burn-out maar mijn echtgenoot zit er serieus door. ik vind dat partners ook een ondersteuning kunnen gebruiken in hoe ze hiermee moeten omgaan. mijn man heeft serieus wat paniekaanvallen en hierdoor verliest hij heel wat energie en moed. hoe ga ik hier best mee om? dank alvast, mvg Ineke


Door Amy op 21 november 2017

Beste Elke
Echt super dat je hierover blogt, voor velen is dit nog een taboe terwijl dit echt een heel belangrijke issue is.
Mijn beste vriendin heeft dit ook meegemaakt en ik heb gezien hoe erg dit kan zijn. Bij haar heeft loopbaanbegeleiding wel geholpen om terug aan het werk te gaan, maar het was zeker niet simpel!
Ik wens je het allerbeste!

Plaats een reactie




Phoenix WebsitePhoenix Website