arrow_drop_up arrow_drop_down

Ik loop wat achter op schema, deze blog hoorde zondag gepost te worden maar het kwam er niet van. Je kent dat, net terug van een korte vakantie aan zee en mijn eigen moeder die op haar eigenste dag een bloemenwinkel runt: hét Moederdagartikel bij uitstek. Daarom wordt mijn moeder eigenlijk niet gevierd die dag. Ik heb vooral mezelf gevierd. Maar nu is het tijd om even stil te staan wat die ene fantastische vrouw in mijn leven betekent: mijn mama, de beste mama ter wereld. 

Liefste mama,

Ik herinner me nog goed dat het leven zo gemakkelijk was toen ik een zorgeloos kind was. Dat het leven bestond uit spelen, ontdekken, naar school gaan en al datgene wat gewoon leuk en ontspannend was. De grootste zorgen waren het huiswerk maken, later werd dat studeren. Als ik de handen uit de mouwen stak tijdens de afwas, vond ik dat ik de wereld had verzet. Als je me vroeg om een handje te helpen tijdens het poetsen was ik geïrriteerd want ik had écht wel wat beters te doen. Had ik toen maar wat behulpzamer geweest, had ik toen maar geweten en beseft wat ik nu weet. Niet dat ik een slechte of rebelse dochter was. Ik was best een schoolvoorbeeld, maar ik mocht gewoon lekker egoïstisch bezig zijn met mezelf. En oh wat mis ik die tijd die jij voor mij creëerde. Die momenten die je mij gunde om mezelf te ontwikkelen, om gewoon mezelf te zijn.

Ik weet nog goed toen ik besliste om te verhuizen en op mijn eigen benen te gaan staan, dat het leven me alleen maar toelachte. Hoera vrijheid! Eigen baas in eigen huis. Mijn eigen regels zijn wet. Ik organiseer lekker mijn eigen leventje. Wat was dat een shock into reality. Toen de bergen was zich opstapelden en er geen kaboutertjes kwamen die het voor mij deden. Toen ik twee keer per dag een overvol aanrecht met vuile afwas te lijf moest gaan, met of zonder volle goesting. Toen ik moest bedenken wat ik mezelf en mijn man zou voorschotelen nadat ik van een drukke werkdag thuiskwam. Toen mijn dagen mijlen te kort leken om gewoon alles gedaan te krijgen. Hoe heb jij dit in godsnaam al die jaren zonder moeite voor elkaar gespeeld? En waarom is het eigenlijk niet zo gemakkelijk dan het allemaal leek? Onderschat. Zwaar onderschat. En vooral het besef: is dit nu hoe ik mijn dagen, mijn weken en mijn leven zal gaan vullen? Met dingen waar ik vroeger een hekel aan had, maar die nu een verplicht nummer in mijn leven zijn geworden? Zucht.

Het begrip “moeder” ging zoveel meer betekenen de dag dat ik zelf een moeder werd. De dag dat ik zelf die ongelooflijke verantwoordelijkheid kreeg over een nieuw mensje. De dag dat al mijn dagen in het teken stonden van de zorg voor een ander. En ja, ik had het goed van je geleerd om heel verantwoordelijk te zijn. Mijn moedergevoel was (en is) zo sterk dat ik mezelf helemaal kon wegcijferen. Ik was plots niet meer zo belangrijk. Als die kleine wezentjes het maar naar hun zin hebben, inclusief de man waar ik mee getrouwd ben en waar ik een perfect vrouw voor hoor te zijn. En plots dringt het tot me door dat alles waar ik vroeger onbeperkt de tijd voor had omdat jij die creëerde, is verdwenen als sneeuw voor de zon. Hoe houd ik al die ballen in de lucht terwijl mijn hele lichaam schreeuwt om me-time? Oh mama, ik vraag me voortdurend af hoe jij dit klaarspeelde.

Ik bewonder jou. Om wie je bent en wat je doet. Je hebt zelf een moeilijk traject afgelegd, kreeg al zeker niets in jouw schoot geworpen maar je vocht voor je vrijheid en je eigen leven. Je besliste op latere leeftijd om ondernemer te worden, gooide alle zekerheden over boord om je eigen ding te doen. En tegelijk blijft de liefde die je voor je kinderen voelt onuitputtelijk. Je bent bezorgd, om mijn toestand en mijn toekomst. Maar ik kom er wel. Ik ben nu zelf een mama, die net als jou een onbeschrijfelijke vorm van liefde voelt voor haar kroost. Ik begrijp als geen ander dat dit hetgeen is wat je rechthoudt. Waardoor je nooit mag opgeven. En ik hoop dat als mijn kinderen ooit naar hun moeder kijken zoals ik nu doe, dat ze ook kunnen zeggen dat ze trots op me zijn. Dat ik ook de beste mama ter wereld ben.

Liefs,

je dochter op een kruispunt in haar leven

 

Wie is mijn mama?

Niet dat mijn mama ernaar vraagt om haar privéleven op mijn blog zomaar in de wereld te gooien, toch verdient ze een woordje uitleg. Want wat ze deed is echt knap. Lisette, 54. Als oudste dochter uit een gezin van 6 kreeg ze amper kansen, ze moest op jonge leeftijd de schoolbanken verlaten om brood op de plank te brengen. En of ze meer in haar mars had of niet, dat maakte toen echt niet uit. Dat ze later heel erg ziek werd omdat ze alles moest ondergaan en haar eigen leven niet in handen had kunnen nemen, zorgde voor een keerpunt in haar leven. Met twee tieners in huis, behaalde ze haar diploma als meester bloembinder en maakte van haar bloemenpassie haar beroep. Ze opende haar eigen bloemenzaak (floriste Lisette De Wilde), een zaak die barst van de persoonlijkheid en creativiteit. “Ik wil nooit meer voor een baas werken”, zegt ze altijd trots. Omdat ze haar eigen ding mag doen, ongelimiteerd haar talent kan tonen aan de buitenwereld. Omdat ze er staat als persoon.

Ik zie mijn mama als een eigentijdse en vrijgevochten vrouw. Hoewel ze het product van een heel andere generatie is, is ze innovatief van geest. Ze heeft haar eigen webshop (JAWEL, ontdek het hier) en stelt zichzelf en haar zaak dagelijks in vraag. Tegelijk is ze één brok emotie, die er alles aan doet om mij en anderen te begrijpen, met een inlevingsvermogen voor wel 10. Haar hele hebben en houden zou ze op zijn kop zetten voor haar kinderen. Materialisme is niets voor haar, hoewel ze zeker oog heeft voor de schoonheid van dingen. Je doet haar geen plezier met een cadeau, wel met een familiemoment.

Die mama van mij is dus véél meer dan een mama. Ze is mama, beste vriendin, psycholoog en therapeut tegelijk. En zo eentje wil ik ook zijn. Als dat niet ambitieus is?

Over de schrijver
Elke Vermeire is een orthomoleculaire natuurvoedingsdeskundige die zich gespecialiseerd heeft in eigentijdse gezondheidsklachten zoals vermoeidheid, darmproblematiek, suikerverslaving, overgewicht en lifestyleziektes als diabetes. Ze is auteur van het boek "Geluk in je Buik", richtte haar eigen glutenvrije bakkerij Bite and Boost op (waar ze spirulina granola en - crackers produceert) en ontwikkelt online voedingsprogramma's om mensen op een laagdrempelige manier te begeleiden naar een betere gezondheid.
Kirsten

Door

Kirsten

op 12 May 2016

Ik heb er ook zo ééntje! Zo'n lieve mama waar ik altijd op kan steunen!! Heerlijk gevoel!

Reactie plaatsen

Phoenix WebsitePhoenix Website