arrow_drop_up arrow_drop_down

In deze rubriek laat ik andere Mamaladies aan het woord die net als ik een woelig parcours afleggen of hebben afgelegd in de zoektocht naar het leven dat bij hen past. Ik interview hen om meer te weten te komen over het kantelpunt naar hun ware ik.

 Please to meet Griet

In de eerste Peptalk ontmoet ik Griet. Ze was heel enthousiast toen ze mijn oproep op Facebook zag om deel te nemen aan deze inspirerende Peptalks, maar twijfelde nog over het feit of haar verhaal “straf genoeg” is. En of het straf is! Op je 50ste zomaar alle zekerheden loslaten en gewoon opnieuw beginnen, dat is héél straf. Ze besliste om na haar burn-out terug te gaan studeren om een job te doen die beter bij haar past. Ik ben er dus van overtuigd dat Griet haar verhaal ontzettend inspirerend is voor jong en oud. En dat ze bewijst dat we uiteindelijk zelf aan het roer van ons leven moeten gaan staan.

Enkele feitjes over Griet

LEEFTIJD: 50

GETROUWD MET: Fanne (koosnaam)

KINDEREN: prefabjes (pluskinderen) Julie (24j) & Claire (22j)

BURN-OUT: gehad

JOB: van kantoorverantwoordelijke van een uitzendkantoor naar student!

VRIJE TIJD: Wandelen met de hond, tijd spenderen met vrienden en muziek luisteren en af en toe een optreden meepikken

3 WEETJES: Positief ingesteld, een mensenmens, spendeert ook heel graag tijd alleen

LEVENSMOTTO: Fear is a Liar

Hoe zag je leven er uit voor je een burn-out kreeg?

Griet: Ik kom uit de uitzendsector, een wereldje waar het toch wel om de cijfers draait en er veel concurrentie is. Volledige focus en ervoor gaan is in die sector echt wel nodig. Daarom voelde ik mij er ook zo goed in.

Ik hield echt van mijn job en geloofde sterk in de organisatie waarvoor ik werkte. Maar de druk werd te hoog voor mij, al was ik op dat moment de laatste die dit zou toegeven. Er was van alles aan de hand op het werk waar niemand duidelijk zicht of grip op kreeg. Ik had het gevoel te falen omdat mensen niet in mij geloofden en ik hen niet kon motiveren als leidinggevende. Ik bleef maar doorgaan om de situatie proberen recht te trekken. Liep hierdoor mezelf voorbij en had geen tijd of fut meer voor het echt professionele deel.

Thuis is het algemeen genomen gezellig. Een gezin met jonge vrouwen is anders dan een gezin met kinderen. Het feit dat wij een plus zijn voor elkaar ervaar ik als een meerwaarde. Ik besef nu wel dat mijn gezin leed onder mijn angsten en controledrang. Als een van de meisjes vertrok en ik hoorde een tijd later de sirene van een ambulance, dan belde ik hen direct op om te weten of zij in orde waren. Mijn man niet kunnen bereiken op momenten dat ik dacht dat ie zeker vrij was, riep de ergste scenario’s op in mijn hoofd.

“Mijn man niet kunnen bereiken op momenten dat ik dacht dat ie zeker vrij was, riep de ergste scenario’s op in mijn hoofd. … De periode voor mijn burn-out voelde aan als drijfzand. Geen grip, geen weg uit en steeds verder wegzinken.”

Ik wou ook dat alles verliep zoals ik het zag en bleef daar maar op doorgaan. Raar is dat ik dat toen heel normaal vond, nu besef ik dat dit mijn “perfectionisme” was.

In mijn vrije tijd ga ik elke dag wandelen met de hond. Afspreken met vrienden werd moeilijker omdat ik heel vaak barstende hoofdpijn had en ik meer behoefte had aan alleen zijn.

De periode voor mijn burn-out voelde aan als drijfzand. Geen grip, geen weg uit en steeds verder wegzinken.

Wanneer was het voor jou duidelijk dat het niet goed met je ging?

Griet: Ik voelde mij al een tijd niet goed, maar ging uit van de stelling dat “wat vanzelf komt, vanzelf ook weg zou gaan.” Tijdens een vakantie, na een nogal ingrijpende gebeurtenis op het werk, waarbij bleek dat nét diegene die ik vertrouwde, de oorzaak was van alle problemen binnen het team, ben ik gecrasht. Toch ging ik er nog steeds van uit dat ik na de vakantie terug zou gaan werken. Maar tegen het einde van die week kon ik letterlijk geen stap meer vooruit! Mijn rug speelde zo op dat ik enkel nog plat kon liggen.

Hoe ging je er mee om, met de diagnose burn-out?

Griet: Eerst was er gewoon mijn rug. De diagnose burn-out kwam pas na een maand, en ik was boos! Ik toch niet? Dit overkwam mij niet! Ik had een 5-tal jaar ervoor een periode gehad van oververmoeidheid waarvan ik nu besef dat het pre-burn-out was. Ik heb geweend, dagen en weken lang.

Hoe ging je omgeving er mee om?

Griet: Mijn directe omgeving zeer goed! Ik heb ongelooflijk veel steun gehad aan mijn man en plusdochters.

Een tijdlang heb ik de oorzaak van mijn ziekteverlof op mijn 2 hernia’s gestoken voor mensen die verder van mij afstonden. Vrienden wisten wel wat de echte oorzaak was. Toch waren er ook mensen in de vriendenkring die burn-out niet begrepen; ze dachten dat ik depressief was.

Vanuit het management van het bedrijf waar ik voor werkte kreeg ik veel begrip en ondersteuning, iets waarvan ik nu besef dat dit zeer belangrijk was en echt een verschil heeft gemaakt bij hoe ik er zelf mee om kon gaan.

Heb je professionele hulp ingeschakeld?

Griet: Ja. Nog voor de diagnose burn-out kwam, ben ik hulp gaan zoeken omdat bleek dat ik chronisch hyperventileerde. Via een programma leerde ik mijn angsten en het hyperventileren onder controle te krijgen. Onderweg leerde ik ook om anders naar de dingen te kijken. De gesprekken met mijn arts gaven mij inzicht in wat burn-out precies is en hoe het ontstaat.

Tijdens het ganse proces heb ik ongelooflijk veel steun gehad van mijn huisarts, nu kunnen we samen lachen omdat ik zo kwaad was toen ze de diagnose stelde.

Voor er ooit sprake was van burn-out, werd er eens een KernTalenten analyse van mij gemaakt. In deze methodiek gaat het niet over goed doen maar over wat je energie geeft, de intrinsieke motivator. Sterke flexibiliteit binnen deze methodiek kan wijzen op “eager to please” en geen “neen” kunnen zeggen. Ik scoor maximaal op resultaatgerichtheid en focus, wat oorzaak is van het feit dat ik nooit opgeef. Waar ik aan begin maak ik af, ten koste van wat ook.

Daar heb ik in mijn proces wel veel aan gehad. Ik kon gaan kijken hoe ik omga met wat mijn intrinsieke motivators zijn en waar ik te ver ga. Eenmaal ik dat wist, kon ik ook opmaken wat ik wel echt nodig heb in een job en wat eerder destructief werkt.

 Wat zijn voor jou persoonlijk de drie grootste levenslessen van burn-out?

  1. Sterke kanten kunnen valkuilen zijn.
  2. Minder denken en meer voelen.
  3. Je ware zelf is de enige die je moet volgen

Hoe heb je jouw leven hieraan aangepast?

Griet: De zwaarste beslissing was om niet meer dezelfde job te doen. De combinatie van mijn talenten en karakter zorgen ervoor dat mijn job een destructieve invloed op mij heeft waardoor ik veel te ver over mijn grens ga. Samen met dokter, werkgever en ziekenfonds werd besloten dat ik ontslag om medische redenen kreeg.

“Ik had een rits van ideeën: van hondentrimmer tot zelfs een online breiwinkel.”

Ik ben gaan zoeken wat ik dan wel wou en kon gaan doen. Na een rits ideeën van hondentrimmer tot zelfs een online breiwinkel, kwam ik tot de conclusie dat ik toch nog iets wou doen met mensen en met mijn ervaring. Ik ben een opleiding “loopbaancoach” gestart via afstandsonderwijs. Ik heb veel dromen over hoe ik dat zou willen doen, ben hier zeer enthousiast over. Maar, ik voel dat ik stap per stap moet gaan hierin. Een eigen praktijk is er niet opeens morgen en stap voor stap zorgt ook dat ik mezelf weer niet vast ga rijden. Ik luister vooral naar mezelf. Ik heb geleerd om meer en meer te kiezen voor wat ik wil en ook vaker “neen” te zeggen tegen de dingen.

In welk opzicht vind je dat je als persoon veranderd bent?

Griet: Ik ben rustiger geworden, heb de mindswitch gemaakt dat ik niet verantwoordelijk ben voor alles en iedereen rondom mij. Dus ik moet ook niet langer alles en iedereen onder controle hebben. Mijn ware ik heeft toelating en goedkeuring om er te zijn. Ik sta hierdoor veel zekerder in het leven, wat er dan ook voor zorgt dat mijn leven niet meer wordt beheerst door irreële angsten.

“Ik heb de mindswitch gemaakt dat ik niet verantwoordelijk ben voor alles en iedereen rondom mij.”

Welke 3 tips heb je voor anderen?

  1. Stel jezelf geen deadlines, je zult wel voelen wanneer je klaar bent om terug aan de slag te gaan maar forceer niets.
  2. Doe iets! Dagen na elkaar niets doen is niet gezond, zoek iets wat je gedachten kan afleiden (tuinieren, kleuren, schilderen,…). Ik heb hier een paar mooie vesten en truien liggen door het breien. Voordeel is: je gedachten worden afgeleid en het tikken van de naalden brengt rust. En, ik die overal bekend stond als iemand die niet graag kookt, heb plezier gevonden in koken en bakken.
  3. Zoek hulp die echt bij jou past en besef dat alles mogelijk is. Kies voor wat voor jezelf belangrijk is, ook al lijkt dit nu onmogelijk omwille van financiële, organisatorische of andere redenen.

“Doe iets! Zelfs ik die overal bekend stond als iemand die niet graag kookt, heb plezier gevonden in koken en bakken.”

 

Interview, tekst en lay-out: Elke Vermeire (Mamaladylicious)

Over de schrijver
Elke Vermeire is een orthomoleculaire natuurvoedingsdeskundige die zich gespecialiseerd heeft in eigentijdse gezondheidsklachten zoals vermoeidheid, darmproblematiek, suikerverslaving, overgewicht en lifestyleziektes als diabetes. Ze is auteur van het boek "Geluk in je Buik", richtte haar eigen glutenvrije bakkerij Bite and Boost op (waar ze spirulina granola en - crackers produceert) en ontwikkelt online voedingsprogramma's om mensen op een laagdrempelige manier te begeleiden naar een betere gezondheid.
Reactie plaatsen

Phoenix WebsitePhoenix Website