Proficiat met je burn-out
17 mei 2016 

Proficiat met je burn-out

Ik opende mijn mailbox en zag er in de titel van een nieuw mailbericht de meest tegenstrijdige maar oh zo magische woorden staan: “Proficiat met je burn-out.”, schreef Ingrid, mijn loopbaancoach. De dag dat ik haar in mijn leven liet omdat ik vond dat het dringend tijd werd om iets aan het gevoel van onrust in mijn carrière te doen, werd mijn wereld op zijn kop gezet en daar ergens hang ik nu nog steeds.

Onverklaarbare onrust

Het was al maandenlang aan het sluimeren, dat onverklaarbare gevoel van onrust. Raar nochtans, want ik beweerde bij hoog en laag dat ik veel hield van mijn job. En dat was ook zo tot op zekere hoogte. De veelvuldige warme klantencontacten konden me oprecht blij maken. Maar ik was niet voldaan, het gevoel dat er zoveel meer in zat liet me geen seconde met rust. Ik had het gevoel dat niemand me begreep, en intussen worstelde ik een innerlijke vermoeiende strijd. Tot op het moment dat ik inzag dat het zo niet verder kon en ik professionele hulp inschakelde.

In 5 stappen weten wat ik wil

Als je het gevoel hebt dat het niet de goede richting uit gaat met je carrière, kan je beroep doen op een loopbaancoach. Via loopbaancheques heeft de regering dat heel betaalbaar gemaakt en hoopt men de burn-out-epidemie preventief te lijf te gaan.

Ik was er zelf niet bewust naar op zoek gegaan maar het kruiste toevallig mijn pad. Drie jaar geleden had ik Ingrid voor het eerst aan het woord gehoord en gezien op een inspiratiedag en ik was haar Facebookpagina Inspirei blijven volgen. Als ik in november bij Ingrid terechtkwam, toen ze nog coach was voor Passion for Work, volgde ik er het traject “in 5 stappen weten wat ik wil”. Want ik was compleet het noorden kwijt. Wanhopig op zoek naar uitdaging. Dat ik toen al bijna het labeltje bore/burn-out op mij mocht kleven, zou pas maanden later aan het licht komen.

Een woelig loopbaantraject

Ik heb het gevoel dat Ingrid als een zielsverwant mijn leven kwam binnengewandeld. Gedurende mijn hele traject gebeurden er verschillende telepathische dingen tussen ons. It was meant to be dat ik bij haar terecht kwam. Ze wees me er op dat ik geen seconde te laat kwam. Dat ik zoveel maanden later zou afglijden in een burn-out/bore-out zou daarom geen echte verrassing mogen geweest zijn, en toch was het dat.

Via persoonlijke oefeningen lagen mijn talenten, vaardigheden en waarden al gauw op tafel. Een shock into reality maar eigenlijk een bevestiging van wat mijn hart al een tijdje wist: er was amper een match tussen alle puzzelstukjes op tafel en mijn huidige job. Hoe ik die puzzelstukjes echter wél moest gaan leggen was lang een grote blinde vlek omdat de verandering die nodig was té ingrijpend was. Ik was er niet klaar voor. Om mijn puzzel op een voor-mij-aanvaardbare-manier gelegd te krijgen, koos ik voor de meest logische weg op dat moment: een inhoudelijke én verticale carrièreswitch in mijn eigen bedrijf. Ik beschouw het nu als een soort van gouden-kooi-syndroom. Het alternatief – iets met schrijven en/of zingen – was namelijk geen logische carrièrestap voor mij, aangezien ik op professioneel vlak geen enkel aanknopingspunt had. Het was Ingrid die me er bleef op wijzen omdat ze instant kippenvel kreeg van mijn zelfgeschreven en -ingezongen song die ik had gemaakt toen ik zwanger was van Xam, mijn eerste zoontje. Ook het schrijftalent op mijn blog liet haar niet koud. Dat ik dit als hobby zag, hooguit als een bijberoep ergens in de verre toekomst, had ik vrijwel meteen uitgemaakt.

Ik ging toen maar met volle overgave voor de fameuze carrièreswitch in het bedrijf waar ik al drie jaar werk. Tegelijk kampte ik met een soort van angst en tweestrijd omdat ik wist dat een verticale groei meer druk op mijn gezin zou leggen. Het was dus een voortdurend wikken en wegen om dat evenwicht te zoeken waarbij iedereen gelukkig is. Uit mijn talentoefening was gebleken dat ik van een commerciële bediendenfunctie best zou doorgroeien naar een beleidsmatige job waar ik meer met mijn creativiteit aan de slag kon. Ik vertelde haar enthousiast over de vele ideeën die ik had in het kader van beleidsvertaling en over de rol van katalysator die eigenlijk nog niet bestond. Ik had deze piste nooit zelf durven bedenken vanuit mijn positie. Daar is de structuur van grote hiërarchische bedrijven namelijk niet op geënt en er zit echt niemand te wachten op de ideeën van een gewone bankbediende, bedacht ik mezelf geregeld. Ik zou mijn onzichtbare talenten dus zelf op de kaart moeten zetten. Ambitieuze doelstelling! Samen met Ingrid ging ik aan de slag om een heel gewaagd en nooit gezien actieplan uit te werken.

Omdat ik al jaren het gevoel had niet gehoord te worden met betrekking tot mijn ambities, nam ik de drastische beslissing om alle niveau’s tussen mezelf en de top over te slaan en schreef ik een persoonlijke brief naar de directie van de bank. DIT WAS NOOIT GEZIEN. Ik was ontzettend goed voorbereid en ging in gesprek met mensen die eindelijk eens het verschil zouden kunnen maken. Alle oefeningen die ik over mijn eigen talenten en vaardigheden had gemaakt én alle inzichten die ik vanuit het werkveld had opgedaan gooide ik op tafel. Ik ging als het ware onderhandelen over mijn eigen carrière.

Toeval of niet?

Dit intense proces dat weken duurde had duidelijk indruk gemaakt. VOORAL OP MEZELF. Tijdens de voorbereiding en de intense gesprekken reageerde mijn lichaam in de vorm van psoriasis guttata (stressreactie van het lichaam). Het heeft weken geduurd alvorens ik begreep dat dit alles zo’n impact op mijn lichaam had. Dat ik mezelf zo moe gestreden had. Toch bleef ik nietsvermoedend doorgaan.

In februari werd ik op weg naar het werk omver gereden met de fiets. Ik schreef er een blog over omdat het eigenlijk een heel vreemde ervaring was. De manier waarop mijn fiets was toegetakeld stond in schril contrast met hoe ongedeerd ik voor de dag kwam. “Je hebt een goeie engelbewaarder.”, zei Ingrid. En mijn moeder had dit geïnterpreteerd als een duidelijke boodschap die alleen ik niet begrepen had… Na het ongeval zou ik het namelijk nog amper een week volhouden…

De gouden raad van Tante Ingrid

Toen ik eindelijk mijn doel bereikt had en een zelf gedefinieerd project kon opstarten (wat toch vrij uniek te noemen is in een bedrijf van dergelijke omvang) na wekenlang zoeken en onderhandelen, ging mijn lichaam zodanig in overdrive dat ik verplicht werd om alles los te laten. Wat een opdoffer! Na zo’n intensief traject waarbij ik eindelijk mijn slag had binnengehaald kon ik toch niet zomaar opgeven? En toch deed ik het: opgeven. Ingrid gaf me de gouden raad om naar mijn huisarts te gaan. Ze had me geconfronteerd met een lijst van burn-out-symptomen. Ik had er meer dan 20 op dat ogenblik. Tot op vandaag ben ik haar daar erg dankbaar voor. Als ik na twee maanden zie hoe diep ik nog steeds zit, was ik helemaal niet meer in staat om op het werk waar te maken waar ik oorspronkelijk voor gestreden had.

Van mijn hoofd naar mijn hart

Ingrid

Vandaag hebben Ingrid en ik elkaar opnieuw opgezocht. Omdat Ingrid voelt dat het haar missie is om mij vooruit te helpen en mijn geweten te sussen in dit hele proces waar ik vaak nog koppig naar mijn hoofd luister. Ik begin de eerste signalen van mijn hart te (h)erkennen en eigenlijk zijn die daar altijd geweest maar hoorde ik ze op de een of andere manier niet. De oefening die ik vandaag met Ingrid deed was beangstigend en bevrijdend tegelijk, want wat je hart vertelt is kristalherder. Er bestaat geen algeheel aanvaarde goede of juiste manier om met burn-out om te gaan, de enige manier is wat jij voelt. Uit onze Facebookgroep Burn-out Vlaanderen en uit mijn eigen ervaring heb ik geleerd dat dit voor ieder individu met burn-out anders is. Voor de een is dat wandelen, voor de ander is dat niets doen, voor nog een ander is dat schilderen of lezen. En voor mij is dat schrijven en zingen. Want het is heel eenvoudig. Ik gooi over boord wat de rest van de wereld stil of luidop denkt. Niets moet, enkel dat wat mijn hart nu vertelt.

Proficiat met je burn-out is niet zo gek als het klinkt. Het kreeg ontzettend veel betekenis voor mij. Zolang je op automatisch piloot leeft, heb je geen tijd om stil te staan bij jezelf. Een burn-out is de reactie van de natuur opdat je even op de rem zou gaan staan. Bravo dat dit me overkomt, zodat ik (verplicht door mijn lichaam) de kans krijg even stil te staan bij dit leven en de missie die ik hier te volbrengen heb.

vind mamaladylicious leuk-3

 

Over de schrijver
Elke Vermeire is een orthomoleculaire natuurvoedingsdeskundige die zich gespecialiseerd heeft in eigentijdse gezondheidsklachten zoals vermoeidheid, darmproblematiek, suikerverslaving, overgewicht en lifestyleziektes als diabetes. Ze is auteur van het boek "Geluk in je Buik", richtte haar eigen glutenvrije bakkerij Bite and Boost op (waar ze spirulina granola en - crackers produceert) en ontwikkelt online voedingsprogramma's om mensen op een laagdrempelige manier te begeleiden naar een betere gezondheid.
nathalierassauw
Door

nathalierassauw

op 18 May 2016

Mooi verwoord! En wat een prachtige ode aan Ingrid! Ze verdient het dan ook dubbel en dik! Succes met je nieuwe uitdaging!

Elke Vermeire
Door

Elke Vermeire

op 18 May 2016

Een nieuwe uitdaging is er nog niet. Eerst mezelf op orde krijgen. Bedankt! ❤️

Lieve De Backer
Door

Lieve De Backer

op 18 May 2016

Dank voor je mooie verhaal, eElke. Wat een bewustzijnsgroei met je lichaam als meester en wegwijzer. Eens je je hart kordaat wil volgen, zal je geest je lichaam weer helen zodat het kan luisteren naar jou als Bronwezen of Creator en het kan vervullen wat je ten diepste wil. Een juiste rangorde in de faculteiten van onszelf is belangrijk voor een harmonieus leven: eerst jezelf als Bronwezen dat hart en verstand op elkaar zal laten afstemmen. Je verstand mag nooit de leiding nemen, je mind dient te luisteren naar Jezelf als Creator, zo ook je gevoel. Je mind is een schepping van jezelf, niet jezelf. Hij is in wezen dom daar hij functioneert op basis van het verleden. Een Vrij wezen inspireert zich en voedt zich aan de toekomst.

Elke Vermeire
annaberg
Door

annaberg

op 19 May 2016

Zo herkenbaar allemaal. Na 18 maanden zie ik nog niet duidelijk wat ik wil gaan doen. Wel wat ik niet meer wil.

Reactie plaatsen

arrow_drop_up arrow_drop_down
Phoenix WebsitePhoenix Website